“นี่คือสัญลักษณ์ติดต่อที่ทีมเราใช้กัน ไม่แน่ใจว่าพอเข้าไปแล้วจะขาดการติดต่อกับระบบหรือเปล่า ถ้าเห็นสัญลักษณ์พวกนี้ก็จะรู้ว่าต้องไปทางไหน”
เซี่ยถิงหลานใช้ดินสอวาดสัญลักษณ์ง่าย ๆ หลายแบบตรงมุมกระดาษ แต่ละอันแทนทิศทางที่ต้องไป อันตรายบริเวณใกล้เคียง จุดที่คนหยุดพัก และจุดนัดรวมพลฉุกเฉิน
สีเฉียวตั้งใจดูจนจบ แล้ววาดตามไว้ข้าง ๆ
เพียงครั้งแรกก็เหมือนทุกประการ
เจียงหลินชวนขยับเข้ามาใกล้ “ดูท่าคาบนี้คงไม่ต้องเรียนจนจบช่วงอ่านหนังสือเย็นแล้ว”
“ฉันเรียนออกแบบมา รูปทรงแบบนี้จำง่ายจะตาย” สีเฉียววาดสัญลักษณ์สองสามอันใหม่โดยสลับตำแหน่ง “อย่าคิดดูถูกคนที่เรียนตรงสายเชียว”
“ไม่มีใครดูถูกเธอ” เซี่ยถิงหลานพลิกกระดาษ แล้ววาดสัญลักษณ์ชุดใหม่ “อันนี้หมายความว่าอะไร?”
“ข้างหน้ามีอันตราย ให้เปลี่ยนไปทางขวา คนที่ทำสัญลักษณ์นี้คือนาย แล้วเวลาที่ทิ้งร่องรอยไว้คือสิบนาทีก่อน”
“ถูกต้อง”
ระบบที่ฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างตั้งใจถามว่า “แล้วฉันล่ะ? ฉันต้องเรียนด้วยไหม?”
เจียงหลินชวนตอบว่า “นายมีหน้าที่อย่าขาดการติดต่อก็พอ”
“ระบบนี้ไม่มีทางขาดการติดต่ออยู่แล้ว!”
“ก็ดี”
เจ้าหนูน้อยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดของเจียงหลินชวนแฝงความไม่ไว้ใจมัน
เซี่ยถิงหลานอธิบายขั้นตอนหลังพลัดหลงให้สีเฉียวฟังอีกครั้ง ก่อนจะกำชับว่า “อย่าเพิ่งรีบตามหาพวกเรา”
สีเฉียวเงยหน้า “แต่ถ้าพวกนายเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง?”
“พวกเราคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแบบนี้มากกว่าเธอ”
“ตอนนี้ฉันไม่ใช่ไก่อ่อนคนเดิมแล้วนะ”