เหวินเซียวเองก็จนปัญญาอยู่บ้าง พวกมันพูดถึงเรื่องพวกนี้จริง ๆ นี่นา จะให้เขาแต่งคำพูดแทนฝูงลิงขึ้นมาเดี๋ยวนั้นหรือไง?
หลังจากสีเฉียวแบ่งผลไม้เสร็จ เซี่ยถิงหลานจึงเรียกทุกคนเตรียมกลับ เรื่องฝูงลิงมอบให้เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่อยู่ต่อจัดการ
จังหวะนั้นเอง การติดต่อจากเฉินเยี่ยนก็เชื่อมเข้ามา
“หัวหน้าทีม มีผู้หญิงคนหนึ่งฝากคนมาตามหาคุณ บอกว่าคุณช่วยเธอออกมาจากใต้ก้อนหิน อยากขอบคุณคุณต่อหน้า”
น้ำเสียงของเฉินเยี่ยนเจือรอยยิ้ม “จะไปเจอหน่อยไหม?”
เซี่ยถิงหลานไม่รับมุกนั้นเลย
“พูดเรื่องสำคัญมา”
เฉินเยี่ยนหัวเราะสองที ก่อนถามว่า “เมื่อกี้ยุ่งอยู่ตลอด เลยยังไม่ได้ถาม ทุกคนกลับมากันครบแล้วใช่ไหม?”
“แน่นอน”
“ดีแล้ว!” เฉินเยี่ยนถอนหายใจโล่งอก
“ผู้บัญชาการหลู่โทรมาหาฉันเมื่อครู่นี้ ให้พาคนทั้งสี่กลับไป”
“ได้ รอคุณมารับช่วงต่อ”
“ถึงเดี๋ยวนี้แหละ”
ไม่นาน เฉินเยี่ยนก็พาคนมาถึง เซี่ยถิงหลานอธิบายสถานการณ์ของทั้งสี่ให้เขาฟัง แล้วยื่นกล่องยาใส่ฟูกวงให้ จากนั้นมองคนทั้งสี่ถูกควบคุมตัวขึ้นรถ จึงเรียกสมาชิกทีมออกเดินทาง
สีเฉียวขึ้นยานบินตามทุกคน พอนั่งลงถึงเพิ่งรู้สึกเหนื่อย
การกลับมาครั้งนี้ยุ่งเอาเรื่องจริง ๆ
ก่อนออกจากจีสามห้เจ็ดหนึ่ง พวกเขาส่งมอบข้อมูลการเพาะปลูกเรียบร้อย แล้วยังสอนดั่วลี่กับคนอื่น ๆ ว่าต้องปลูกอย่างไร
แม้จะอาลัย แต่ก็ยังต้องบอกลากันอยู่ดี
เผยเยี่ยนร้องไห้จนน้ำหูน้ำตาไหล พอนึกถึงภาพนั้น สีเฉียวก็อดขำไม่ได้