หลัวจิ่งชะโงกมองห้องเล็ก ๆ ของสีเฉียวจากนอกประตู ก่อนจะหันกลับไปมองเตียงสีเทาที่เรียงเป็นระเบียบเหมือนกันทุกเตียงทางฝั่งพวกเขา
“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ติดใจอะไรนะ แค่ถามเฉย ๆ” หลัวจิ่งยกมือขึ้น รีบชี้แจงให้ตัวเองก่อน “ทำไมฝั่งเธอถึงเป็นรังแสนอบอุ่น ส่วนฝั่งเรากลับเหมือน…คุกล่ะ?”
“พูดให้มันดี ๆ หน่อย!” เจียงหลินชวนเคาะหัวเขาทีหนึ่ง “นี่เรียกสไตล์เรียบขรึมต่างหาก”
“มันต่างกันตรงไหน?”
หลัวจิ่งถลึงตาใส่เขา ก่อนจะขยับห่างจากเจียงหลินชวนอย่างรู้ตัว แล้วหลบไปอยู่หลังหานเฉิงเยว่
เสิ่นชิงเหอยกคิ้ว “นายอิจฉาเหรอ?”
“นิดหน่อย”
“งั้นคราวหน้าให้ฝ่ายส่งกำลังบำรุงของฐานเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมเป็นแบบมีลูกไม้ให้ แล้วติดโบอีกสองอัน เติมเต็มหัวใจหนุ่มน้อยของนายสักหน่อย”
หลัวจิ่งจินตนาการภาพตามแล้วส่ายหน้าทันที “ขอบคุณ ไม่ต้องหรอก แบบนี้ก็ดีแล้ว เหมาะกับคนถึกอย่างฉัน”
“นายเนี่ยนะ คนถึก?”
หานเฉิงเยว่ผลักหลัวจิ่งที่พิงตัวเองออก งอแขนให้ดู ก่อนจะกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ
สีเฉียวยิ้มจนตาหยี
เมื่อลงมาจากชั้นบน เซี่ยถิงหลานก็เริ่มจัดเวรยามทันที
“กล้องวงจรปิดที่ติดมากับอาคารครอบคลุมพื้นที่ไม่พอ” เขาหันไปมองหลัวจิ่งกับหานเฉิงเยว่ “พวกนายสองคนไปติดตั้งอุปกรณ์รอบนอก”
สีเฉียวหยิบกล่องอุปกรณ์สองใบออกมาจากมิติส่วนตัวทันที แล้ววางลงตรงหน้าทั้งคู่
หลัวจิ่งเพิ่งนั่งลงก็ลุกขึ้นอีกครั้ง ยอมรับชะตากรรมแล้วหิ้วกล่องไปใบหนึ่ง “หนุ่มน้อยไม่มีผ้าปูที่นอนลูกไม้ แถมยังต้องออกไปทำงานอีก”