“ระบบ มีแผนที่ของโลกนี้ไหม?” เซี่ยถิงหลานถาม
ระบบตอบว่า “มีน่ะมี แต่เป็นแผนที่ก่อนวันสิ้นโลก หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง แผนที่ของตำแหน่งมิตินี้ก็ไม่เคยอัปเดตอีกเลย”
“แผนที่ก่อนวันสิ้นโลกก็ใช้ได้”
“ก็ได้ ฉันจะส่งไปที่เครื่องสื่อสารของพวกคุณ”
“เอ๊ะ ยังมีเครือข่ายให้ใช้ด้วยเหรอ?” หานเฉิงเยว่รีบควักโทรศัพท์ออกมา
“ไม่ใช่แบบนั้น” ระบบเท้าเอวอย่างภาคภูมิใจ “หลังจากสรุปผลในตำแหน่งมิติก่อน ฉันก็อัปเกรดอีกครั้ง เพราะงั้นตอนนี้ ตะด๊า!”
จู่ ๆ หน้าจอแสงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งเจ็ดคน
หลัวจิ่งยื่นมือไปแตะโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วกลับทะลุผ่านกลางแผนที่ไปโดยตรง
“ภาพฉายเสมือนจริงเหรอ?”
“เป็นหน้าจอช่วยทำภารกิจ” ระบบแก้ให้ “แสดงเฉพาะในการสื่อสารของผู้พิทักษ์ ไม่เกี่ยวกับเครือข่ายที่นี่ ต่อให้ยกโทรศัพท์ขึ้นฟ้า ก็ไม่มีทางค้นหาสัญญาณของฉันเจอ”
หานเฉิงเยว่ที่กำลังจะลองอีกครั้งเงียบ ๆ เก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
หลัวจิ่งสนใจขึ้นมา “ขยายภาพได้ไหม? ระบุตำแหน่งแม่นแค่ไหน? มีสแกนภูมิประเทศแบบเรียลไทม์หรือเปล่า? ข้อมูลมาจากไหน?”
ระบบไม่ตอบ
หลัวจิ่งรออยู่สองสามวินาที “เสี่ยวถ่ง?”
“มันยังบล็อกนายอยู่นะ” สีเฉียวเตือน
“ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้สถานการณ์ฉุกเฉินหรอกเหรอ? ตอนนี้พ้นสถานะต่อสู้แล้วนี่”
ระบบ “……”
เสิ่นชิงเหอกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
เจียงหลินชวนคร้านจะสนใจเด็กหนุ่มจูนิเบียว จึงก้มหน้าศึกษาหน้าจอแสงกับเซี่ยถิงหลาน
แผนที่แผ่ออกโดยมีตำแหน่งที่พวกเขาอยู่เป็นจุดศูนย์กลาง ถนนส่วนใหญ่ยังคงใช้ชื่อก่อนวันสิ้นโลก ข้างทางยังมีป้ายกำกับห้างสรรพสินค้า โรงพยาบาล ปั๊มน้ำมัน และนิคมอุตสาหกรรม เพียงแต่ตอนนี้สถานที่เหล่านั้นเปลี่ยนไปเป็นอย่างไร แผนที่ย่อมไม่อาจบอกได้