หลังประชุมเสร็จ สีเฉียวกับเฉินเย่นัดเวลากันว่าจะมารับอาหารช่วงบ่าย พอเดินออกจากห้องก็เห็นใครอีกคนยืนอยู่ข้างเฉินเยี่ยน
เสี่ยวจ้าวกำลังรายงานเฉินเยี่ยนว่า “เอกสารของวันพรุ่งนี้ส่งไปแล้วครับ ผมตรวจสอบกับทางนั้นแล้ว ไม่มีตกหล่น”
“ตำรวจเสี่ยวจ้าว!”
ชายหนุ่มได้ยินเสียงเรียกก็หันมา ดวงตาเป็นประกายขึ้นทันที
“สีเฉียว! ไม่ได้เจอกันนานเลย”
ทักทายกันเสร็จ เขาก็เกาหลังศีรษะอย่างกระดากอายเล็กน้อย
“ไม่ต้องเรียกตำรวจหรอก เรียกฉันว่าเสี่ยวจ้าวก็พอ ทุกคนเรียกแบบนี้กันทั้งนั้น”
“เสี่ยวจ้าว” สีเฉียวยิ้มถาม “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”
“ดีมากครับ ทำงานกับพี่เฉิน สนุกทุกวันเลย”
“แล้วใครกันที่บ่นเหนื่อยเมื่อสองวันก่อน?” เฉินเยี่ยนเซ็นชื่อเสร็จก็ยัดเอกสารใส่อ้อมแขนเสี่ยวจ้าว “ถ้าสนุกขนาดนั้น ก็รีบเอาไปส่งสิ!”
เสี่ยวจ้าวหัวเราะแหะ ๆ รับคำ กอดเอกสารไว้แล้วโบกมือให้สีเฉียว
สีเฉียวมองทั้งสองเดินห่างออกไป ก่อนจะตามเซี่ยถิงหลานไป
……
เช้าวันถัดมา หลินจื่อเซียวสะพายกระเป๋านักเรียน ยืนอยู่ตรงจุดพักรอหน้าประตูฐานที่มั่น
บัตรผ่านชั่วคราวทำเรียบร้อยแล้ว ลุงเขยบอกให้รอเดี๋ยว เขาจะออกมารับทันที
เขาตอบกลับไปว่า “ได้” แล้วเก็บโทรศัพท์
จากนั้นสายตาก็ละจากประตูทางเข้าไม่ได้อีกเลย
ทหารยามถือปืนยืนตัวตรง รถที่แล่นเข้ามาจอดลง คนในเครื่องแบบทยอยลงจากรถ พอเสียงสั่งแถวดังขึ้น คนที่เพิ่งแยกย้ายกันไปก็รีบกลับมายืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ
หลินจื่อเซียวเผลอยืดหลังตรงตาม
ในโทรทัศน์เขาเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน