ตอนที่ 169 มิติใหม่
ตอนสีเฉียวฟื้นขึ้นมา แก้มของเธอแนบอยู่กับใบไม้เปียกชื้น
เธอยันตัวลุกขึ้นนั่ง อาการมึนที่ท้ายทอยยังไม่หายไป ยกมือคลำดูก็ไม่พบเลือด
“เซี่ยถิงหลาน?”
ไม่มีใครตอบ
สีเฉียวหันไปมอง
ด้านหลังมีรากไม้ขนาดใหญ่โค้งนูนขึ้นมา อีกด้านหนึ่งถูกใบไม้กว้างขนาดมหึมาเบียดอัดแน่น เธอแหวกใบไม้ออกมองไปข้างนอก นอกจากต้นไม้ก็ยังมีแต่ต้นไม้
ไม่มีใครอยู่เลย
เธอกดเครื่องสื่อสารทันที
“เซี่ยถิงหลาน ได้ยินไหม?”
รออยู่ครู่หนึ่ง แล้วลองเรียกชื่อคนอื่น ๆ อีก
หูฟังยังคงเงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับ
สีเฉียวพยุงตัวกับรากไม้ลุกขึ้น เพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียว เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว
“เฉียวเฉียว”
“หยวนเป่า! พวกเขาล่ะ?”
เธอถามอย่างร้อนรน มือยังกดอยู่บนหูฟัง
“ผู้พิทักษ์ทั้งเจ็ดคนเคลื่อนย้ายสำเร็จ ไม่มีใครตกค้างอยู่ในช่องทาง”
“แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน?”
ระบบหยุดไปชั่วครู่
“การสื่อสารระหว่างกันขาดไป ฉันกำลังเชื่อมต่อใหม่ ข้อมูลที่ได้รับมาตอนนี้ยังไม่ครบ ไม่มีพิกัดจุดลงจอด”
“แต่ไม่ต้องกังวล สถานะชีวิตของผู้พิทักษ์ทุกคนปกติดี”
สีเฉียวมองป่ารกร้างไร้ผู้คนตรงหน้า มือค่อย ๆ ลดลงข้างตัว
เธอสัมผัสแก่นกาลเวลาภายในร่างกายได้อย่างชัดเจน มันแตกต่างจากความรู้สึกเลือนรางที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง ตอนนี้เพียงตั้งสมาธิเล็กน้อย เธอก็รับรู้ถึงมันได้จริง ๆ
พลังควบคุมเวลาไหลวนอยู่ภายในอย่างต่อเนื่อง ปริมาณมากเสียจนรู้สึกแปลกแยก
ความทรงจำค่อย ๆ กลับคืนมา
ในช่องทางเคลื่อนย้าย เธอสัมผัสได้ชัดเจนถึงพลังแห่งกาลเวลารอบตัว ไม่คิดเลยว่าแก่นกาลเวลาจะขยับขึ้นมาเอง ดึงพลังเหล่านั้นให้ไหลทะลักเข้าไป
เธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงกัดฟันทนปวดหัวแทบระเบิด พยายามกดมันเอาไว้ แต่กลับยิ่งดูดซับเร็วกว่าเดิม
สุดท้าย…
ใบหน้าของสีเฉียวค่อย ๆ ซีดเผือด
“ที่พวกเขาถูกแยกออกจากกัน เป็นเพราะฉันใช่ไหม?”