“อืม ใช่ เธอ...” อูเล่อยังคิดจะเสนอวิธีจัดการซูเฉินหยางอยู่แท้ ๆ แต่พอเห็นสายตาของจงรุ่ยที่จ้องก้นเธอ เธอก็ชะงัก
อูเล่อหันหลังวิ่งหนีโดยไม่ลังเล!
ไม่เล่นกับเขาแล้ว!
ยังไม่ทันวิ่งพ้นประตูห้องทำงาน ประตูก็ปิดปัง อูเล่อถูกกดกระแทกกับบานประตูอย่างแรง
ที่แท้ท่าทางเชื่อฟังเดินตามเธอต้อย ๆ ก่อนหน้านี้ก็แค่เสแสร้ง นี่ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของบอสตัวน้อย
เรื่องรังเกียจแผลเป็นบนตัวเขาหรือไม่ ล้วนเป็นสิ่งที่เขาจงใจพูดเล่นทั้งนั้น
บทบาทของเขาไม่ได้ผิดปกติอะไร เขาชอบรังแกมอนสเตอร์ตัวเล็ก ๆ ต่างหาก
อูเล่อด่าบัตรประจำตัวของตัวเองอยู่ในใจ
ต้องทำงานในดันเจี้ยนตั้งมากมายสลับกันไป อูเล่อเคยได้บัตรประจำตัวระดับสูงไม่น้อย แต่บางครั้งก็ได้บัตรมอนสเตอร์ตัวเล็กแบบนี้
อูเล่อดิ้นขัดขืน “นายจะล่อพวกเขามาเหรอ? ถ้าพวกเขาเห็นภาพนี้ เกมของเราก็เล่นต่อไม่ได้แล้ว”
“เธอก็โกหกพวกเขาอีกสิ ยังไงพวกเขาก็เชื่อเธออยู่แล้ว” จงรุ่ยใช้มือข้างเดียวรวบมือทั้งสองข้างของเธอไพล่ไว้ด้านหลัง แล้วโน้มตัวกดเธอติดกับประตู ก่อนหัวเราะเสียงต่ำ “เธอบอกได้ว่าอุปกรณ์ที่ใช้กับฉันหมดเวลาแล้ว”
ดูสิ เขาใจดีขนาดไหน ถึงกับช่วยคิดข้อแก้ตัวให้เธอเรียบร้อย
อูเล่อดิ้นไม่หลุด อีกทั้งเสียงปิดประตูเมื่อครู่ก็ดังเกินไป คงทำให้คนอีกสามคนในห้องทำงานข้าง ๆ ตกใจ อีกไม่นานพวกเขาต้องมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นแน่
อูเล่อจึงจำใจยอมอ่อนข้อไปก่อน “หัวหน้าห้อง”
“ฉันมีชื่อนะ”
“หัวหน้าห้อง”
“เรียกชื่อฉัน”
“จงรุ่ย หัวหน้าห้องคนดี”
เด็กไม่ดีได้เป็นหัวหน้าห้อง ก็ย่อมชอบให้คนเรียกว่าหัวหน้าห้องสินะ