ทั้งสองกอดกันแน่น จงรุ่ยวางอูเล่อลงบนพื้น มือยังช่วยดึงชายกระโปรงที่เธอเลิกขึ้นลงเบา ๆ
อีกสามคนมองทั้งคู่แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
กัวเหยาทำลายความเงียบขึ้นก่อน “พวกเราไปที่อาคารเรียนกันก่อน เรื่องสำคัญที่สุดคือตามหากระดาษที่พวกเราเซ็นชื่อไว้ แล้วค่อยดูว่าจะหากุญแจดาดฟ้าอาคารเรียนเจอไหม ส่วนโรงอาหารค่อยไปเป็นที่สุดท้าย”
ทุกคนเหนื่อยล้ากันมาก เมื่อคืนในห้องขังเดี่ยวพวกเขาทนไม่ไหวจนเผลอหลับไปพักหนึ่ง ส่วนวันนี้ตอนเรียนก็ไม่กล้าหลับ เพราะกลัวถูกครูฝึกจางที่โผล่มานอกหน้าต่างเป็นระยะจับได้ หลังเลิกเรียนยังเดินสำรวจไปทั่วโรงเรียนอีก จึงแทบไม่ได้พักผ่อนเลย
หวังเยว่เยว่ถาม “ทั้งหมดนี่ต้องทำให้เสร็จภายในคืนเดียวเหรอ?”
กัวเหยาตอบ “ไม่รู้ว่าจะมีภารกิจอื่นถูกกระตุ้นขึ้นมาหรือเปล่า หวังว่าคืนนี้จะราบรื่นนะ”
กัวเหยาเดินนำ หวังเยว่เยว่กับซูเฉินหยางซึ่งเป็นมือใหม่เดินตรงกลาง ส่วนอูเล่อเดินปิดท้าย พวกเขาออกเดินทางด้วยรูปขบวนนี้
อูเล่อจับมือจงรุ่ยไว้ตลอดทาง ทั้งคู่ดูราวกับเป็นคู่รักวัยเยาว์
ซูเฉินหยางเดินช้ากว่าคนอื่นอยู่สองสามก้าว แล้วเดินไปพร้อมกับอูเล่อ “คนเก่ง คุณสนิทกับเขาขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งให้เขาอุ้มทั้งจับมือ เขาเป็น...”
เขาไม่ใช่คน แต่เป็นสัตว์ประหลาด
ถึงจงรุ่ยจะไม่โจมตีพวกเขา แต่ซูเฉินหยางก็ยังไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ ว่าอีกฝ่ายเป็นสัตว์ประหลาด
อูเล่อพูด “เพราะฉันตื้นเขินไง”
ซูเฉินหยางไม่เข้าใจ “หา?”