กัวเหยาแค่คิดก็เหงื่อเย็นผุดท่วมกาย จากนั้นก็ไม่รู้ว่ากำลังปลอบซูเฉินหยางหรือปลอบตัวเองกันแน่ เธอเอ่ยว่า “จากประสบการณ์ที่ฉันเคยผ่านด่านมา ไม่มีเอ็นพีซีตัวไหนมีชีวิตชีวาขนาดนี้”
ถ้ามีเอ็นพีซีแบบนี้จริง มนุษย์ก็คงไม่มีทางออกจากด่านได้อีกแล้ว
แล้วด่านเหล่านี้มีอยู่เพื่ออะไร? เพื่อทรมานมนุษย์ก่อนตายอย่างนั้นหรือ?
กัวเหยาเอ่ยว่า “จงรุ่ยเป็นเอ็นพีซีระดับสูงที่เห็นได้ชัดมาก กิลด์เรียกเอ็นพีซีแบบนี้ว่าบอส มีความกระตือรือร้นกว่าเอ็นพีซีทั่วไป แถมยังมีความคิดเป็นของตัวเองบ้าง แต่คำพูดและการกระทำของเขาก็ยังถูกจำกัดด้วยเนื้อเรื่องของด่าน”
ซูเฉินหยางเข้าใจแล้ว “อูเล่อเล่อไม่ได้ถูกจำกัดด้วยเนื้อเรื่องของด่าน”
“อืม มีโอกาสสูงว่าเธอเป็นมนุษย์”
โอกาสที่เธอจะเป็นมนุษย์... วนกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง
เธอเหมือนมนุษย์ แต่เป็นมนุษย์จริงหรือเปล่า?
คงไม่มีสัตว์ประหลาดตัวไหนเหมือนอูเล่อเล่อได้ขนาดนั้นหรอก
ทั้งสองคนคิดจนปวดหัว
ที่จริงพวกเขาก็ยังคิดไม่ตก ในใจมีข้อสงสัย แต่ไม่มีหลักฐาน
เพียงแต่ในข้อมูลเหล่านี้ไม่มีชื่ออูเล่อ หลักฐานชิ้นนี้ยังมีน้ำหนักไม่พอ จึงโน้มน้าวพวกเขาได้ไม่เต็มที่
ภาพที่อูเล่อเล่อคอยช่วยเหลือพวกเขาฝังแน่นอยู่ในใจ ไม่มีเอ็นพีซีตัวไหนช่วยมนุษย์หรอก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอตายแล้ว
การตายของเธอยังเกี่ยวข้องกับพวกเขาด้วย
ความระแวง สงสัย มัดตัว ซักไซ้ และตำหนิ ผลักเธอไปจนถึงขอบดาดฟ้า
ทุกขั้นตอนล้วนเป็นเหตุให้สุดท้ายเธอถูกจ้าวซานหาวผลักตกลงไป