รูบนประตูไม้เล็กมาก เงาของสัตว์ประหลาดตัดสลับกันไปมา เสียงทุบประตูกับเสียงคำรามดังไม่ขาดสาย เงาชุดนักเรียนสีขาวสองร่างวูบผ่านไปในพริบตา
สองคน หรือคนเดียวกันแน่?
เร็วเกินไป แค่แวบเดียว ซูเฉินหยางกำลังปีนหน้าต่างอยู่ จึงมองไม่ชัด
แต่ในใจก็ยังอดสงสัยไม่ได้ เพียงแต่ตอนนี้เวลาเร่งรัดเกินไป เขาไม่มีทางสงบใจคิดทบทวน
เขารีบคว้าขอบแผ่นเหล็กใต้คอยล์ร้อน แล้วโหนตัวขึ้น ใช้เท้าถีบผนังออกแรงส่ง
ปีนขึ้นไปบนชานพัก จากนั้นจับขอบหน้าต่างชั้นบนแล้วออกแรงพลิกตัวขึ้นไป
เพิ่งพลิกตัวเข้ามาในห้อง ก็เห็นหวังเยว่เยว่ยืนอยู่ตรงประตูที่เปิดค้างไว้ ตัวสั่นงันงกเหมือนนกกระทา
ซูเฉินหยางเข้ามาก็รีบล็อกหน้าต่าง ทั้งยังรูดม่านปิด “พี่เหยาอยู่ไหน”
“พี่เหยาออกไปแล้ว ตอนนี้เราจะทำยังไงดี”
“อยู่ในห้องนี้ต่อไม่ได้แล้ว พวกมันกำลังขึ้นมา”
สัตว์ประหลาดรู้แล้วว่าพวกเขาขึ้นมาชั้นบน ไม่พุ่งเข้ามาจากหน้าต่างด้านล่าง ก็ต้องขึ้นบันไดมา พวกเขาต้องย้ายห้องเดี๋ยวนี้!
ซูเฉินหยางพาหวังเยว่เยว่ออกไปพอดีกับที่กัวเหยาวกกลับมา
กัวเหยาบอกว่า “ฉันตรวจดูแล้ว ชั้นนี้ไม่มีสัตว์ประหลาด ห้องพักทุกห้องปลอดภัย”
พวกเขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแล้ว สัตว์ประหลาดกำลังขึ้นมา!
ซูเฉินหยางพูดว่า “เข้าห้องไหนก็ได้!” หลบระลอกนี้ไปก่อนค่อยว่ากัน
พวกเขาเลือกห้องที่ใกล้ที่สุดเข้าไปหลบ ล็อกประตูแล้วช่วยกันยกโต๊ะมาขวางไว้ด้านหลังประตู
ทุกคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็สงบลง ต่างคนต่างผ่อนลมหายใจให้เบาที่สุด
ด้านนอกมีเสียงบางอย่างกำลังคลาน ทั้งยังมีเสียงวัตถุแหลมคมขูดกับผนังและพื้น