ทั้งสามคนอึ้งจนพูดไม่ออกกับคำพูดของเขา
“นะ... นายพูดว่าอะไรนะ?” ซูเฉินหยางพูดติดอ่าง คำพูดนั้นหมายความว่ายังไงกัน?
จงรุ่ยพูดชัดถ้อยชัดคำว่า “ผมกับเล่อเล่อกำลังคบกัน แล้วผมจะกอดเธอไม่ได้หรือไง?”
ทั้งที่สีหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์อะไร แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าเขาดูดีใจตอนพูดคำว่า ‘คบกัน’ กันนะ?
เมื่อเห็นว่าจงรุ่ยดูไม่อันตราย หวังเยว่เยว่ก็เริ่มกล้าขึ้น เธอถามว่า “พวกคุณคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่? พวกคุณคบกับมนุษย์ได้ด้วยเหรอ?”
จงรุ่ยเท้ามือลงบนโต๊ะ ปลายนิ้วเลื่อนไล้กรอบแว่นของตัวเอง ก่อนตอบว่า “ทำไมผมต้องบอกรายละเอียดเรื่องที่ผมคบกับใครให้คนนอกอย่างพวกคุณฟังด้วย?”
“……”
“……”
“……”
นายเป็นคนเปิดเผยเรื่องช็อกโลกออกมาก่อนเองนะ!
ซูเฉินหยางลองคิดดูดี ๆ แล้วก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้น่าตกใจอะไรขนาดนั้น อย่างไรเสียอูเล่อเล่อก็ชอบหน้าตาของจงรุ่ยอยู่แล้ว การคบกับเอ็นพีซีก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติ พวกเขาคบกันแล้ว เธอก็ถือว่าสมหวังดังปรารถนา
“เล่อเล่อตายแล้ว นายไม่เสียใจเหรอ?”
พอถามจบ ซูเฉินหยางก็รู้สึกขำขึ้นมา สัตว์ประหลาดจะเสียใจได้ยังไง แถมยังเสียใจเพราะมนุษย์คนหนึ่งอีก
“เธอตายแล้วผมดีใจมาก” จงรุ่ยเผยรอยยิ้ม
ถ้าเล่อเล่อเป็นคนมีชีวิต เขาคงซวยแน่ แต่เขาก็ฆ่าเธอแล้วขังเธอไว้ในด่านนี้ตลอดไปได้ ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็จะรั้งเธอไว้
คิดถึงตรงนี้ จงรุ่ยก็อารมณ์ดีขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งชัดเจนกว่าเดิม
คนที่ตัวเองคบด้วยตายไปแล้ว แต่เขากลับยิ้มได้อย่างมีความสุข สมแล้วที่เป็นสัตว์ประหลาด ความรู้สึกของเขาแตกต่างจากมนุษย์โดยสิ้นเชิง