บทที่ 31 จงรุ่ย: “ผมกับเธอคบกันแล้ว”
อูเล่อไม่ได้ใส่ใจคำพูดของจงรุ่ย เธอพยักหน้าส่ง ๆ “อืม ๆ ๆ”
จงรุ่ยไม่พอใจ เขากวาดตามองใบหน้าเธอ ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ริมฝีปากนุ่มนิ่ม
อูเล่อสังเกตเห็นสายตาของเขา จึงยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วถาม “มองอะไรอยู่ อยากให้ฉันจูบอีกหรือไง?”
จงรุ่ยแกว่งเชือกในมือ “ฉันแก้มัดให้แล้ว ไม่ได้รังแกเธอสักหน่อย”
“อืม ทำได้ดีมาก เป็นหัวหน้าห้องที่ดีเลยนะ” อูเล่อกระโดดลงจากโต๊ะเรียน พลางขยับข้อมือไปมา ก่อนเอ่ยอย่างคาดหวัง “ศพยังอยู่ใช่ไหม ฉันจะไปสับมันให้เละ”
กล้าผลักเธอตกตึก เธอจะสับมันเป็นชิ้น ๆ เอง
จงรุ่ยฆ่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของจงรุ่ย เธอยังไม่จบเรื่องนี้ ดวงตาดำสนิทของเด็กสาววาบขึ้นด้วยแสงสีแดง
“ไปยืมมีดจากลุงครัวหลังก่อน ฮิ ๆ”
อูเล่อกำลังจะไป แต่จงรุ่ยกลับขวางเธอไว้ “ทำไมเธอถึงจูบฉัน?”
“ก็เพราะชอบไง อยากจูบ นายหน้าตาดีขนาดนี้ ใครจะไม่อยากจูบล่ะ” อูเล่อพูดอย่างสบาย ๆ แต่สายตาที่มองเขากลับจริงใจ เป็นความชื่นชมในสิ่งสวยงามอย่างแท้จริง
พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น จงรุ่ยก็อารมณ์ดีขึ้น รอยยิ้มวาบผ่านใบหน้า “พวกเราทำผิดกฎโรงเรียนแล้วนะ”
“หืม?”
“พวกเราคบกันตอนเรียน”
“……”