เสียงถามของครูฝึกจางดังมาจากชั้นบน
อูเล่อยกคิ้ว แอบหัวเราะเยาะ ไอ้พวกโง่เอ๊ย ดวงซวยจริง ๆ เพิ่งขึ้นไปก็เจอครูฝึกจางเข้าแล้ว
อูเล่อคว้ามือจงรุ่ย ทั้งสองยืนอยู่ตรงบันไดใต้หัวมุมทางเลี้ยว แอบฟังอยู่ด้านบนมองไม่เห็นพวกเขา
กัวเหยา ซูเฉินหยาง และหวังเยว่เยว่ยืนเรียงแถวกัน ทำท่าราวกับนักเรียนดีเด่น หลังพิงกำแพง ตรงขอบกางเกงและใต้เสื้อด้านหลังซ่อนกระบองเบสบอลไว้จนตุง
หัวใจของพวกเขาแทบขึ้นไปจุกอยู่ที่คอ
ครูฝึกจางยังคงอยู่ในสภาพมนุษย์ รูปร่างหน้าตาและเสียงไม่เปลี่ยนไป แสดงว่าตอนนี้เขายังไม่ถูกยั่วโมโห จึงยังไม่ฆ่าใครในตอนนี้
ครูฝึกจางถามซ้ำอีกครั้ง “ช่วงเวลาเรียน พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”
“พวกเรามาช่วยครูหลี่ขนของครับ” ซูเฉินหยางตอบ
กัวเหยาและหวังเยว่เยว่ใจหายวาบ
แบบนี้จะได้ผลจริงหรือ?
ครูฝึกจางสงสัย “ขนของต้องใช้ตั้งสามคนเลยหรือ?”
“พวกเรามาช่วยยกเอกสารครับ ครูหลี่บอกว่าของหนัก เลยให้ผมซึ่งเป็นผู้ชายมาช่วย แต่ผมเป็นผู้ชาย ไม่สะดวกเข้าไปในหอพักของอาจารย์ผู้หญิง ก็เลยให้ผู้หญิงสองคนเข้าไปขนครับ” ซูเฉินหยางยังทำสีหน้าราวกับตัวเองเป็นแค่แรงงานแบกหาม พูดเสียสมจริงจนเหมือนมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริง ๆ
บรรยากาศเงียบงัน ไม่มีใครรู้ว่าคำพูดของเขาจะทำให้เอ็นพีซีเชื่อได้หรือไม่
“ได้ งั้นก็เบาเสียงหน่อย อย่าเดินเตร็ดเตร่ในโรงเรียน รีบกลับห้องเรียนไป”
ครูฝึกจางพูดส่ง ๆ แล้วเดินลงบันไดไป ดูท่าเขาคงจะไปตรวจตราโรงเรียน