หลังขึ้นไปชั้นบน ซูเฉินหยางก็ตรงไปยังห้องพักห้องสุดท้ายทันที
ได้ยินมาว่าห้องนี้เป็นห้องพักของครูหลี่ หวังว่าจะเป็นเรื่องจริง
ใช้เวลาแค่ 2 วินาทีงัดกุญแจแล้วเปิดประตู ข้างในว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ ดีเลย ซูเฉินหยางเตรียมเข้าไปหลบ
แต่เขาได้ยินเสียงกัวเหยากับหวังเยว่เยว่ไล่ตามมาจากด้านหลัง
ซูเฉินหยางจึงทำได้แค่รออยู่หน้าประตู ก่อนจะกวักมือเรียกพวกเธอ “เร็วเข้า!”
ความเร็วของมนุษย์ยังช้าเกินไป สัตว์ประหลาดตามหลังพวกเธอมาติด ๆ แทบทุกจังหวะหายใจ ราวกับมันจะคว้าตัวพวกเธอได้อยู่แล้ว
ซูเฉินหยางทำได้เพียงชักไม้เบสบอลของตัวเองออกมา แล้วเหวี่ยงสุดแรง
กัวเหยาดึงหวังเยว่เยว่ให้ก้มลงอย่างรวดเร็ว ไม้เบสบอลลอยข้ามศีรษะของพวกเธอไป กระแทกเข้ากับสัตว์ประหลาดที่ตามหลังมา
สัตว์ประหลาดคำราม เสียงเคลื่อนไหวช้าลงเล็กน้อย
ซูเฉินหยางวิ่งเข้าไปไม่กี่ก้าว คว้าตัวกัวเหยากับหวังเยว่เยว่แล้วพากลับมาที่หน้าประตู ก่อนผลักพวกเธอเข้าไป จากนั้นตัวเองก็ตามเข้าไปเป็นคนสุดท้ายแล้วล็อกประตู!
“ปัง!”
วินาทีถัดมา สัตว์ประหลาดก็พุ่งชนประตูจนกรอบประตูทั้งบานสั่นสะเทือน
หวังเยว่เยว่แทบสิ้นหวัง “ทำยังไงดี? ตอนนี้พวกเราจนตรอกแล้ว ออกไปไม่ได้แน่”
กัวเหยาเอ่ย “กลัวอะไร ยังมีหน้าต่าง”
หวังเยว่เยว่พูด “ฉันไม่อยากกระโดดตึก ตกจากชั้น 4 ตายแน่”
ตั้งแต่ชั้น 4 ขึ้นไปก็ถือว่าเป็นชั้นที่อันตรายแล้ว
ยิ่งอยู่ในช่วงคับขัน ซูเฉินหยางก็ยิ่งใจเย็น “รีบหาลิ้นชักกับตู้ ดูว่ามีเอกสารประวัตินักเรียนของพวกเราไหม”
พวกเขาอุตส่าห์วิ่งขึ้นมาถึงนี่ จะกลับไปมือเปล่าไม่ได้ ยังไงก็ต้องได้อะไรกลับไปบ้าง