อูเล่อพูดอะไร ซูเฉินหยางก็เชื่อทุกอย่าง พอแน่ใจว่าเอ็นพีซีตรงหน้าถูกเธอควบคุมแล้ว ซูเฉินหยางก็วางใจและเริ่มวางแผนเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใครว่า “กุญแจอยู่ข้างนอก พวกเราเป็นคน ทะลุกำแพงไม่ได้ แต่ผีต้องทำได้แน่ ให้เขาช่วยพาเราออกไปดีไหม?”
พอเข้ามาในห้องขังเดี่ยว ก็สำรวจที่นี่ได้แล้ว
ซูเฉินหยางอยากรีบออกไปให้เร็วที่สุด ตอนนี้ทั้งตัวเขาปวดระบมไปหมด หากอยู่ที่นี่ต่อก็กลัวว่าจะโดนซ้อมอีกรอบ
“เขาก็พาพวกเราออกไปไม่ได้หรอก” อูเล่อโกหกได้หน้าตาเฉย
ไม่ใช่ว่าจงรุ่ยพาพวกเขาออกไปไม่ได้ แต่เป็นเธอต่างหากที่ถูกจงรุ่ยจับมาขังเดี่ยว!
เธออยากออกไปหรือ? จงรุ่ยไม่ยอมปล่อยหรอก
อูเล่อแอบถลึงตาใส่จงรุ่ย ก่อนจะเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างเขา
“หัวหน้าห้อง พวกเราต้องทำยังไงถึงจะออกไปได้?” อูเล่อถาม
ซูเฉินหยางจ้องสำรวจจงรุ่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หัวหน้าห้อง งั้นก็ต้องเป็นบอสในหมู่เอ็นพีซีนักเรียน เป็นบอสตัวเล็ก ๆ ในด่านโรงเรียนสินะ
คนเก่งควบคุมสัตว์ประหลาดระดับนี้ได้ด้วย เก่งจริง ๆ
จงรุ่ยไม่พูดอะไร เขาอยากรู้ว่าอูเล่อจะร้อนใจหรือไม่ กล้าหลอกลวงต่อหน้าเขาแท้ ๆ ในฐานะคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เขาเปิดโปงเธอได้ในพริบตา
แต่อูเล่อไม่ร้อนใจเลยสักนิด เธอเบิกตากลมโตมองเขา ใบหน้าเด็กทำให้ดูอ่อนวัยมาก เธอช่างแตกต่างจากสัตว์ประหลาดตัวอื่น ๆ
ราวกับเป็นนักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง เป็นเด็กดีคนหนึ่ง
ซูเฉินหยางรู้สึกว่าบรรยากาศแปลกไปหน่อย เอ็นพีซีคนนี้ไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องอูเล่อเล่อ การถูกไอเทมควบคุมมีสภาพแบบนี้เองหรือ?
“ถูกขังเดี่ยวก็ต้องรอให้ครบเวลาก่อนถึงจะได้ออก เห็นลิ้นชักโต๊ะตรงมุมนั่นไหม?”