ทางเดินชั้นใต้ดินหนึ่งแคบคับ กัวเหยากับหวังเยว่เยว่กำลังเดินหน้าอย่างระมัดระวัง
เบื้องหน้ามืดสนิท มองไม่เห็นปลายทาง สองข้างทางเต็มไปด้วยประตูเหล็ก พวกเธอไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป กลัวว่าประตูจะเปิดออกกะทันหัน
หวังเยว่เยว่อยากขึ้นไปเหลือเกิน บรรยากาศบนชั้นนี้ชวนอึดอัดเกินไป
แต่กัวเหยาบอกว่า ถ้าอยากสำรวจให้ครบ 100% ก็ต้องเดินให้ทั่วที่นี่
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังตึงเครียด จู่ ๆ ก็มีเสียงซูเฉินหยางดังมาจากประตูข้าง ๆ
หวังเยว่เยว่มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด จึงรีบขานตอบว่า “ซูเฉินหยาง? คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า ทำไมถึงถูกขังอยู่ในนั้น?”
หวังเยว่เยว่เห็นว่ามีเพียงประตูบานนี้ที่คล้องแม่กุญแจเหล็กไว้ เธอคลำหาพลางถามว่า “กุญแจอยู่ไหน ฉันต้องทำยังไงถึงจะช่วยคุณออกมาได้?”
กัวเหยารีบดึงเธอออกมา แล้วกระซิบว่า “ลืมไปแล้วเหรอว่าพวกสัตว์ประหลาดเลียนเสียงผู้เล่นได้?”
หวังเยว่เยว่หน้าซีด “คุณหมายความว่า คนข้างในไม่ใช่ซูเฉินหยางเหรอ?”
“หวังเยว่เยว่! อยู่ที่ชั้นใต้ดินหนึ่ง อย่าออกไป ผู้ดูแลหอกำลังตามหาผู้เล่นอยู่!” ซูเฉินหยางพยายามส่งข่าวออกไปผ่านประตูเหล็กหนาหนัก
“ถ้าถูกผู้ดูแลหอจับได้ ต้องตายแน่ แต่ถ้าอยู่ที่นี่จะไม่ตาย! ถ้ามีใครลากคุณเข้าไปในห้อง อย่ากลัว!”
ซูเฉินหยางเสียงดังไม่น้อย อูเล่อหรี่ตาอย่างเอือมระอาแล้วนวดใบหู
จงรุ่ยมองอูเล่อ แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยน แต่เธอก็เข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไร
นี่หรือมนุษย์ลูกกระจ๊อกที่เธอรับมา? โง่ชะมัด