มือผีนับไม่ถ้วนคว้าตัวซูเฉินหยางเอาไว้ เขาไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย
ตอนถูกลากผ่านประตูเข้าไป ซูเฉินหยางยังคว้ากรอบประตูไว้แน่น พลางตะโกนว่า “อูเล่อเล่อ!”
เขาพยายามเกาะกรอบประตูไว้ คนเก่งหายไปไหนแล้ว?
ถูกลากเข้าไปแบบนี้ จะรอดจริง ๆ เหรอ...
เรี่ยวแรงของมนุษย์สู้สัตว์ประหลาดไม่ได้ สุดท้ายซูเฉินหยางก็ถูกลากเข้าไปจนได้
“ปัง!”
ประตูเหล็กปิดลงอย่างแรง!
ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงัด
อูเล่อยืนมองภาพตรงหน้าอยู่ในความมืด เธอแกว่งค้อนในมือเล่นไปมา ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดข้างกาย
จงรุ่ยถามว่า “เขาไม่ใช่เพื่อนมนุษย์คนใหม่ของเธอหรอกเหรอ ปล่อยให้เข้าไปคนเดียวแบบนั้นเลย?”
อูเล่ซ่อนค้อนไว้ด้านหลัง เงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างแล้วตอบว่า “เขาไม่ใช่เพื่อนฉันหรอก สัตว์ประหลาดกับมนุษย์เป็นเพื่อนกันไม่ได้อยู่แล้ว”
“รู้ก็ดี งั้นก็อยู่ห่างจากพวกนั้นไว้ พวกเราต่างหากที่เป็นพวกเดียวกัน”
“ใช่แล้ว ฉันกับหัวหน้าห้องเป็นพวกเดียวกัน เราต้องรักใคร่กลมเกลียวกันสิ”