ภายในหอพักมืดสนิท
มีเพียงกัวเหยาที่มีอุปกรณ์ให้แสงสว่าง พวกสาว ๆ จึงเกาะกลุ่มตามเธอมาติด ๆ
"ติ๋ง... ติ๋ง..."
จู่ ๆ ในทางเดินก็มีเสียงน้ำหยดดังขึ้น
ข้างนอกฝนตก ภายในตึกน้ำรั่วก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เพราะเงียบเกินไป เสียงหยดน้ำนี้จึงน่าขนลุก
"ติ๋ง..."
"อ๊าก!"
ทันใดนั้นมีนักเรียนหญิงคนหนึ่งกรีดร้อง ทุกคนตกใจหมด ลนลานถอยไปชิดผนัง "เกิดอะไรขึ้น? เธอกรี๊ดทำไม?"
"อย่าทำให้ฉันกลัวสิ ฉันอยากกลับบ้าน..."
กัวเหยาหันกลับมา "เป็นอะไร?"
นักเรียนหญิงคนนั้นลูบหน้า "มี... มีน้ำหยดใส่หน้าฉัน"
ทางเดินนี่น้ำรั่วหนักขนาดนั้นเลยหรือ? กัวเหยาสงสัย กวาดไฟฉายส่องไปที่ใบหน้าของนักเรียนหญิงคนนั้น แต่กลับเห็นนิ้วที่เช็ดหน้าและข้างแก้มของเธอเป็นสีแดงสด
คนอื่น ๆ ก็มองตามแสงไฟฉายไปเห็นสีแดงนั้น
"ไม่ใช่น้ำ เป็นเลือด!" มีคนอุทาน
คนอื่น ๆ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
และในตอนนั้นเอง ด้านบนศีรษะก็ดังซ่า ๆ ไม่ทันที่พวกเธอจะเงยหน้าก็รู้สึกได้ถึงของเหลวหยดลงบนใบหน้า หัว และตามตัว
"เลือด! เลือด!"
ทางเดินกลายเป็นฝนเลือด?
กัวเหยาส่องไฟฉายขึ้นด้านบน ก็เห็นตามทางเดินและเพดานมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดเกาะอยู่เต็มไปหมด
พอดูดี ๆ สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นคน แต่ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยว ผิดรูปไปหมด ใบหน้าน่าเกลียดน่ากลัว มีเลือดไหลออกจากตา ปาก และจมูก
"ฮือ ฮือ ฮือ"
สัตว์ประหลาดพวกนี้เปล่งเสียงแปลก ๆ ออกมาจากลำคอ ฟังดูราวกับกำลังตื่นเต้น
ทางเดินด้านบนถูกปิดกั้นจนเต็ม พวกเธอกลับไปหอพักไม่ได้เด็ดขาด!