……
ฝนโปรยปราย อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวทะเล
หลังเลิกเรียน ครูฝึกจางก็ปรากฏตัวอีกครั้ง ร่างกายของเขาไม่มีร่องรอยผิดปกติใด ๆ ดูเหมือนครูฝึกธรรมดาคนหนึ่ง
ครูฝึกดุด่านักเรียนด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่าวันนี้ทำผลงานได้ไม่ดี แล้วให้นักเรียนเข้าแถวไปกินข้าวเย็นที่โรงอาหาร
มื้อค่ำของโลกนี้มองดูก็ค่อนข้างปกติ แต่เหล่าผู้เล่นไม่มีใครกล้ากิน
กัวเหยาและหลี่เทาหยิบอาหารออกมาจากความว่างเปล่า ทำให้ซูเฉินหยางและหวังเยว่เยว่แสดงสีหน้าตกตะลึง
กัวเหยา: "นี่คืออาหารที่แลกด้วยแต้มสะสม ก็นับเป็นไอเทมอย่างหนึ่ง"
"เมื่อผ่านเควสต์ก็จะได้แต้มสะสม แล้วนำมาแลกไอเทมที่มีประโยชน์ได้ ไอเทมสามารถช่วยชีวิตในยามจำเป็น"
พวกเขาที่เป็นผู้เล่นหน้าใหม่ ไม่มีแต้มสะสมแม้แต่แต้มเดียว จึงไม่รู้เลยว่ามีฟังก์ชันเหล่านี้
กัวเหยาและหลี่เทาไม่กล้าแลกอาหารมากเกินไป เพราะต้องเก็บแต้มสะสมไว้แลกไอเทมช่วยชีวิต เช่น เคลื่อนย้ายพริบตา ล่องหน อะไรพวกนั้น
ซูเฉินหยางมองอาหารตรงหน้าที่ไร้ซึ่งสีสันและกลิ่นหอม "อาหารในเควสต์กินไม่ได้หรือ?"
หวังเยว่เยว่: "ถ้าไม่กินตลอด แล้วพวกเราจะอดตายหรือเปล่า?"
"เพี๊ยะ"
เสียงถาดอาหารโลหะกระแทกลงบนโต๊ะ อูเล่อมานั่งลงข้าง ๆ พวกเขา คว้าช้อนเหล็กขึ้นมาแล้วเริ่มกินข้าวทันที กินคำโต ๆ ในชามของเธอยังมีหมูแดงอีกด้วย!
กัวเหยา: "เธอแลกอาหารดี ๆ แบบนี้มา?"
อูเล่อเงยหน้าขึ้น แก้มตุ่ยแล้วพูดว่า: "แลกอะไร? ฉันขอให้ป้าเขาตักให้"
ป้า……
ก็คือไอ้สิ่งที่นั่งตรงช่องหน้าต่างเมื่อกี้ ที่เต็มไปด้วยหนองจนมองไม่เห็นเค้าหน้านั่นน่ะหรือ?