……
อูเล่อยืนรอจงรุ่ยอยู่ที่หน้าหอ
จริง ๆ แล้วเธอไม่เชื่อหรอกว่าจงรุ่ยจะยอมไปเอาเสื้อมาให้ เธอแค่อยากแกล้งเพื่อนร่วมงานเอ็นพีซีหน้าตาดีคนนี้เล่น ๆ เท่านั้นเอง
รออยู่ได้ครึ่งนาทีก็หมดความอดทน
อูเล่อจึงสวมเสื้อนอกสกปรกของตัวเองเงียบ ๆ แล้วแปลงร่างเป็นอสุรกายพุ่งทะยานเข้าไปในสายฝน
……
หลี่เทาวิ่งหนีสุดชีวิต ข้างหน้ามีเพียงแสงไฟฉายสลัว ๆ รอบข้างมืดสนิท ซูเฉินหยางไม่อยากเสียทิศทางในความมืด จึงได้แต่วิ่งตามหลังเขาไป
ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานแค่ไหน หลี่เทาหมดแรงจริง ๆ แล้วจึงแทรกตัวเข้าไปใต้บันได เอนตัวพิงหอบหายใจหอบ
ก็ไม่รู้ว่านี่คือตึกไหน แต่รอบด้านนอกจากเสียงฝนแล้วก็ไม่มีเสียงใดอีก ที่นี่น่าจะปลอดภัย
"เฮือก... เฮือก..." หลี่เทาหายใจหอบ นั่งกับพื้น พยายามควบคุมลมหายใจ
ทันใดนั้นข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้า ร่างสูงใหญ่บีบตัวเข้ามา หลี่เทาตกใจสุดขีดจนเอาไฟฉายฟาดใส่ทันที แล้วเตรียมใช้ไอเทมหนี
ขณะที่กำลังจะโยนไอเทม ก็ได้ยินเสียงของอีกฝ่าย
"หลี่เทา ฉันเอง"
ซูเฉินหยางรับไฟฉายไว้ได้ เอามือบังแหล่งกำเนิดแสง เหลือไว้เพียงลำแสงจาง ๆ แล้วก้มตัวเข้าไปใต้บันได
แสงสลัวทำให้หลี่เทามองเห็นหน้าอีกฝ่ายได้ชัด เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก
ซูเฉินหยางนั่งกับพื้นตรงข้ามเขา ทั้งคู่หมดสภาพกันทั้งคู่
ตัวพวกเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและน้ำฝน สภาพดูไม่ได้
รอบ ๆ นอกจากเสียงหายใจหอบถี่ของพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นอีก บรรยากาศตึงเครียดผ่านพ้นไป ความอึดอัดใจก็ตามมาแทน