กัวเหยากล่าวว่า “ระบบดันเจี้ยนบอกว่าหลังจากกระตุ้นภารกิจรอง ‘ความลับของห้องครัว’ แล้ว แต่ไม่ได้บอกว่าภารกิจคืออะไร หรือต้องทำอย่างไรจึงจะถือว่าสำเร็จ
“ในสถานการณ์แบบนี้ โดยพื้นฐานแล้วก็ให้ถือว่าใช้กฎที่ง่ายที่สุด แค่รอดชีวิตก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว”
ซูเฉินหยางกล่าวว่า “พวกเรารอดมาได้แล้ว ความคืบหน้าในการสำรวจก็เพิ่มขึ้นด้วย”
กัวเหยากล่าวว่า “ส่วนข้อมูลที่เราได้จากภารกิจรองนี้ก็คือ ห้องครัวของโรงเรียนสกปรกและรก เชฟหักค่าอาหารของนักเรียน นักเรียนที่ทำงานพิเศษหาเงินเรียนได้ยินเข้า จึงแอบถ่ายรูปไว้ เชฟกลัวเรื่องถูกเปิดโปงเลยฆ่านักเรียน นี่แหละคือความลับของห้องครัวทั้งหมด”
หวังเยว่เยว่ไม่เข้าใจ “รู้เรื่องพวกนี้แล้วมีประโยชน์อะไร? เราต้องทำยังไงถึงจะออกจากดันเจี้ยนนี้ได้?”
อูเล่อกับจงรุ่ยไม่พูดอะไร เพียงฟังพวกเขาวิเคราะห์
ซูเฉินหยางกล่าวว่า “มีคนตายในโรงเรียนนี้ เราต้องหาหลักฐานมายืนยัน แล้ว...”
กัวเหยากล่าวต่อ “ใช่ เราต้องหาว่าคนที่ถูกเชฟฆ่าอยู่ที่ไหน”
หวังเยว่เยว่ถามว่า “ผู้เล่นที่ตายพวกนั้นไม่เหลือแม้แต่กระดูก เป็นแค่...คนที่ถูกฆ่าในเนื้อเรื่อง จะหาเจอได้จริงเหรอ?”
นอกจากพวกเขาแล้ว คนที่นี่ไม่มีใครเป็นมนุษย์
พวกเขาล้วนเป็นสัตว์ประหลาด ต่างก็สวมบทบาทของตัวเอง แต่กลับสมจริงเหลือเกิน
ความจริงกับภาพลวงตาบิดเบี้ยวซ้อนทับกัน กลายเป็นกรงขังอันน่าสะพรึงของดันเจี้ยนแห่งนี้
ซูเฉินหยางกล่าวว่า “ฆ่าคนทั้งทีก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้บ้าง เราต้องไปโรงอาหารอีกครั้ง”
กัวเหยากล่าวว่า “ตอนนี้มีสองทางเลือก ทางแรกคือทำให้ระดับการสำรวจเต็มก่อนแล้วค่อยไปหาเบาะแสที่โรงอาหาร หรือไม่ก็ไปโรงอาหารก่อน แต่ถ้าเจอศพและหลักฐานว่าพวกเขาฆ่าคน เราควรทำยังไง...”