วงจรไฟฟ้าส่งเสียงซ่า ๆ ประกายไฟปะทุขึ้นเป็นระยะ ก่อนทุกอย่างจะจมสู่ความมืดและความเงียบงัน
อูเล่อรู้สึกว่ามีมือข้างหนึ่งกำลังจะคว้าตัวเธอจากด้านหลัง ไม่ต้องหันกลับไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร
“ยุ่งไม่เข้าเรื่องเลยนะ หัวหน้าห้อง คิดว่าตัวเองเป็นสารวัตรนักเรียนหรือไง?” อูเล่อพูดพลางเร่งฝีเท้าพุ่งลงไปยังชั้นใต้ดินชั้นหนึ่ง
พอเลี้ยวลงบันได เธอก็ไต่ไปตามกำแพงทันที เคลื่อนไหวรวดเร็วมาก
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถูกตามทัน ปกเสื้อของเธอถูกกระชากเบา ๆ
ดูเหมือนอีกฝ่ายจะกลัวเสื้อผ้าขาด จึงรีบปล่อยมืออย่างรวดเร็ว
ชั้นใต้ดินชั้นหนึ่งมีทางวกวนราวกับเขาวงกต อูเล่ออาศัยทางคดเคี้ยวสลัดจงรุ่ยหลุด แล้วจึงไปตามหาลูกน้องของตัวเอง
ไฟดับแล้ว แถมชั้นใต้ดินชั้นหนึ่งยังมีสัตว์ประหลาดอยู่ตั้งมากมาย ลูกน้องของเธอยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?
อูเล่อเดินอย่างเงียบเชียบ เธอมองเห็นในที่มืดได้ หลังเดินไปไม่กี่เมตรแล้วเลี้ยวตรงมุมหนึ่ง ก็เห็นซูเฉินหยาง
เขาเดินแนบกำแพงอย่างระมัดระวังอยู่ในทางเดิน มือถือค้อนเหล็กที่ไม่รู้ไปหามาจากไหน
อูเล่อจงใจพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ไม่คิดปกปิดเสียงฝีเท้าแม้แต่น้อย ตั้งใจจะทำให้เขาตกใจ
ซูเฉินหยางได้ยินเสียงจึงหันกลับมา แต่เห็นเพียงความมืดมิด เขาคาดเดาว่าสิ่งนั้นกำลังจะมา จึงฟาดค้อนเหล็กใส่ทันที
“ลูกน้อง”
เสียงเด็กสาวดังขึ้น คุ้นหูอย่างยิ่ง ซูเฉินหยางรีบยั้งมือ แต่ก็หยุดไม่ทันแล้ว