“ยังมีนักเรียนอยู่ที่นี่นะ” พ่อครัวร่างท้วมยิ้มอย่างได้ใจ แต่ก็ยังเตือนขึ้นมาประโยคหนึ่ง
พวกเขาหักค่าอาหารไป แล้วทางโรงเรียนไม่รู้เรื่องเลยหรือ?
ผู้เล่นทั้งสามเงี่ยหูฟัง
มือพิกลพิการข้างหนึ่งที่งอกอยู่บนอกของป้าล้างจานกวัดแกว่งไปมาอยู่สองสามที เธอมองพวกเขาพลางยิ้มอย่างประหลาด “พวกนั้นไม่กล้าพูดออกไปหรอก”
คำพูดของเอ็นพีซีทำให้คนฟังหนาวสันหลัง
ความลับของครัวหลังคือพ่อครัวฮุบเงินซื้อวัตถุดิบไว้เองงั้นหรือ? สุขอนามัยก็แย่ แถมยังทำเนื้อเน่าให้นักเรียนกินอีก?
มันจะง่ายขนาดนั้นจริงหรือ?
หวังเยว่เยว่เริ่มกลัว “ถ้าเราล้างเนื้อพวกนี้เสร็จ ก็กลับไปได้แล้วใช่ไหม?”
กัวเหยาเอ่ยว่า “ใกล้ถึงเวลาอ่านหนังสือยามเช้าแล้ว พวกเขาคงปล่อยเรากลับไป แค่ไม่พูดอะไร ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วก้มหน้าทำงานก็พอ”
ซูเฉินหยางเงียบงัน เขาคิดว่าคงไม่ง่ายขนาดนั้น
ภารกิจเสริมที่เปิดขึ้นมา ไม่มีทางมีแค่ให้พวกเขาดูเอ็นพีซีสองคนพูดกันไม่กี่ประโยค
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ด้านหลังเงียบสนิท พ่อครัวกับป้าล้างจานไม่พูดอะไรอีก
สัตว์ประหลาดไม่มีเสียงลมหายใจ หากไม่หันกลับไปมอง พวกเขาก็แทบไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่ามีใครอยู่ข้างหลังหรือไม่
เสียงน้ำไหลซ่า ๆ ซูเฉินหยางจับเนื้อเน่าล้างน้ำ พลางคอยระวังความเคลื่อนไหวด้านหลังอยู่ตลอด
น้ำที่เคยไหลจากก๊อกอย่างราบรื่นเริ่มขาด ๆ หาย ๆ จู่ ๆ ก็พุ่งกระเซ็นออกมา
หวังเยว่เยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ จึงโดนน้ำกระเด็นใส่เต็มหน้า “ถุย… อ้วก…” เธอขย้อนอยู่ครู่หนึ่ง “น่าขยะแขยงชะมัด มีทิชชูไหม?”