หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ พวกเขาไม่ได้ไปที่อาคารเรียน แต่รออยู่แถวโรงอาหาร
เมื่อคนในโรงอาหารทยอยกลับไปหมดแล้ว ป้าแม่ครัวที่ตักอาหารให้ก็ออกไปด้วย ประตูโรงอาหารปิดลง
พวกเขาลอบปีนเข้าทางหน้าต่างด้านข้าง
นักเรียนกินอาหารได้เฉพาะบริเวณที่นั่งในโรงอาหารเท่านั้น ส่วนที่อื่นห้ามเข้า
แต่เพื่อเพิ่มความคืบหน้าในการสำรวจ พวกเขาจึงยังแอบย่องเข้าไปในครัวหลังร้าน
นอกจากป้าที่มีแขนงอกขึ้นมาบนหน้าอกอีกข้างหนึ่งจนมีสามแขน กำลังล้างจานอยู่แล้ว ก็ไม่พบใครในครัวด้านหน้าอีก
ซูเฉินหยางกับกัวเหยาก้มตัวเดินนำ ส่วนหวังเยว่เยว่กับอูเล่อตามอยู่ข้างหลัง
จงรุ่ยไม่อยากมาที่ครัวซึ่งทั้งมันทั้งเหนียวเหนอะหนะแบบนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะอูเล่อจับมือเขาไว้ เธอมักจะจับมือเขาโดยไม่ขออนุญาตก่อนเสมอ
ตอนเข้ามาจับมือใกล้ ๆ เธอยังเอ่ยเสียงเบาอีกด้วยว่า หัวหน้าห้อง หรือไม่ก็เรียกชื่อเขา
“ตรงจุดแบ่งอาหารไม่มีใครอยู่ ส่วนพื้นที่ทำความสะอาดในครัวหลังร้านมีเอ็นพีซีอยู่หนึ่งตัว ข้างในยังมีห้องอีกหลายห้อง น่าจะเป็นห้องเตรียมวัตถุดิบกับห้องปรุงอาหาร” กัวเหยาบอก
ซูเฉินหยางกล่าวว่า “เข้าไปดูสักหน่อย ถ้ามีเอ็นพีซีเราก็ออกมา”
อูเล่อบอกว่า “พวกคุณไปดูห้องข้างในห้องนั้นนะ ฉันจะไปดูห้องทางซ้าย ถ้าไม่มีใครอยู่ฉันจะกลับมาบอก แบบนี้ตอนพวกคุณเข้าไปจะได้ไม่ต้องคอยระแวง ทางพวกคุณก็ทำแบบเดียวกัน รีบเข้ารีบออกเถอะ ใกล้เวลาอ่านหนังสือเช้าแล้ว”
ครัวหลังร้านกว้างมาก ทางเดินยาวเหยียดมีรถเข็นหลายคัน บนรถบรรทุกถุงวัตถุดิบเต็มพิกัด
บางห้องปิดไฟ บางห้องปิดประตูไว้
ซูเฉินหยางพยักหน้า “ระวังตัวด้วย”
ทั้งสามคนเดินจากไป อูเล่อก็เลิกสนใจงานทันที พาจงรุ่ยออกไปด้วย