ไอ่ก่ากับหนุ่มหน้าแผลเป็นพูดจบ ก็ขยับเข้ามาใกล้ทีละก้าว
แววเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตาของซูหนัวหาน เธอหัวเราะเย็นชา “อยากตายหรือ งั้นฉันจะจัดให้ตามคำขอ”
สิ้นเสียง
เธอก็ขยับตัว
เห็นเพียงร่างของเธอวูบไหวรวดเร็ว จนเหลือเพียงเงาพร่าเลือน
เสี่ยวเฉวียนรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าไป ยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แขนก็ถูกแรงมหาศาลคว้าไว้แน่น
ทันใดนั้น
เสียงกร๊อบดังขึ้น
ความเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุหัวใจระเบิดขึ้นในพริบตา แล่นจากแขนตรงขึ้นไปถึงกระหม่อม
“อ๊าก…!!”
เสี่ยวเฉวียนร้องโหยหวน
เขาก้มมองแขนขวา เห็นว่ามันงออยู่ในท่าทางบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ
“อ๊าก! เจ็บ!”
เสี่ยวเฉวียนรีบประคองแขนขวาของตัวเอง ความเจ็บทำให้ร่างสั่นกระตุก ถอยเซไปหลายก้าว
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน
ทำให้ไอ่ก่ากับหนุ่มหน้าแผลเป็นชะงักฝีเท้าทันที รูม่านตาหดเล็กลง ทั้งคู่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
แต่ซูหนัวหานไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาตั้งตัว ร่างของเธอไหววูบอีกครั้ง ก่อนพุ่งเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน
เธอลงมืออย่างฉับไวและเด็ดขาด โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
จากนั้น
เสียงกร๊อบดังขึ้นอีกสองครั้ง ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดของไอ่ก่ากับหนุ่มหน้าแผลเป็น แขนขวาของทั้งคู่ก็ใช้การไม่ได้เช่นกัน
ทั้งสองกอดแขนที่บิดเบี้ยว ย่อตัวลงกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นผุดพราวเต็มหน้าผาก
กู่เหมาที่ตามหลังมาเห็นเหตุการณ์ก็ยืนนิ่งอึ้งไปสองวินาที พอได้สติก็หันหลังวิ่งหนีทันที
แต่ตอนที่เขากำลังจะถึงประตู
ร่างของซูหนัวหานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาราวกับภูตผี ดวงตาเย็นเยียบราวกับมีดอาบยาพิษจ้องมองเขา
กู่เหมาเห็นดังนั้นก็รีบเบรกกึก เกือบพุ่งชนตัวเธอเข้าแล้ว