แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของซูหนัวหาน น้ำเสียงเย็นชาอย่างที่สุด “ฉันให้โอกาสคุณครั้งหนึ่ง จะไสหัวออกไปเอง หรือจะให้ฉันทำให้พิการแล้วโยนออกไป”
หนุ่มคนนั้นได้ยินแล้วไม่เพียงไม่กลัว กลับยิ่งได้คืบจะเอาศอก ก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว “สวยจริง ๆ แม้แต่ตอนโมโหก็ยังสวยขนาดนี้ ไม่ไหวแล้ว ฉันใกล้จะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว”
พูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไปหมายจะจับใบหน้าของซูหนัวหาน
ดวงตาคู่งามของซูหนัวหานเย็นวาบ “ในเมื่อไม่ฟังคำเตือน งั้นฉันก็จะทำให้คุณ...”
พูดไปได้ครึ่งเดียว เธอก็ขี้เกียจพูดต่อ
เห็นเพียงข้อมือของเธอสะบัดเบา ๆ
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
เข็มเงินสามเล่มพุ่งออกจากมือของเธอ ปักเข้าไปยังจุดฝังเข็มบริเวณเอว หัวไหล่ และต้นขาของหนุ่มคนนั้นอย่างแม่นยำ
หนุ่มคนนั้นรู้สึกเพียงว่ามีแสงเงินสามสายวาบผ่านตรงหน้า จากนั้นความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วร่าง เขาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น
แขนขวาปวดเมื่อยจนแทบทนไม่ไหว ขาข้างหนึ่งก็ไร้เรี่ยวแรง ส่วนช่วงล่างหดเกร็งและเจ็บปวดขึ้นมาเอง
“อ๊าก! เจ็บ! คุณ...คุณทำอะไรฉัน?” หนุ่มคนนั้นเงยหน้ามองซูหนัวหานด้วยความหวาดกลัว
ซูหนัวหานไม่ตอบ เพียงหัวเราะเย็น ๆ แล้วเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของเขา ก่อนลากออกไปราวกับลากปลาตาย
“อ๊า...”
ร่างของเขาครูดไปกับพื้น ความเจ็บจากผิวหนังที่ถูกขูดจนถลอกตามมา ทำให้หนุ่มคนนั้นร้องโหยหวน
“ฉัน...ฉันเตือนคุณไว้นะ พ่อฉันเป็นรองเลขาธิการพรรคของคอมมูน ถ้าคุณยังอยากอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ก็รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น...” หนุ่มคนนั้นฝืนทนความเจ็บ เตือนเธอด้วยความทั้งตกใจทั้งโกรธ