หลี่เอ้อหู่ที่นั่งอยู่ด้านข้างกำลังสำรวจของตกแต่งภายในรถอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันไปมองตามสัญชาตญาณ
เห็นซูหนัวหานกับฟู่เฉิงเหยียนแนบชิดกันแทบเป็นเนื้อเดียว
จากมุมของเขา ดูเหมือนทั้งคู่กำลังจูบกันอยู่
เขาชะงักไปเล็กน้อย
จากนั้นก็ใจหายวาบด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นทันที รีบหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอย่างลนลาน
เขาพึมพำเสียงเบา “โอ๊ยแม่เจ้า ไม่คิดเลยว่าเยาวชนปัญญาชนซูกับนายทหารท่านนี้จะเปิดเผยขนาดนี้ ถึงกับจูบกันบนรถเลย แต่ทั้งคู่ก็เหมาะสมกันจริง ๆ”
พูดพลาง หลี่เอ้อหู่ก็เผลอยกมุมปากขึ้น ราวกับกำลังดีใจแทนซูหนัวหาน
ส่วนเฟิงกังที่นั่งอยู่เบาะหน้าและทหารที่เป็นคนขับ ต่างก็มองเห็นภาพนี้ผ่านกระจกมองหลัง
ทั้งสองสบตากัน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มส่งสายตาสื่อสารกัน
ทหารคนขับเอ่ยว่า “กังจื่อ เห็นหรือเปล่า? ต้นไม้เหล็กอย่างหัวหน้าฟู่ของเรา ในที่สุดก็จะผลิดอกแล้ว คราวนี้พวกเราต้องได้ดื่มเหล้ามงคลของหัวหน้าฟู่แน่”
กังจื่อฉีกยิ้ม “นั่นสิ! ฉันติดตามหัวหน้าฟู่มาตั้งหลายปี ยังไม่เคยเห็นท่านใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนขนาดนี้เลย”
“ว่าแต่ คุณคิดว่าสหายซูคนนี้เป็นคู่หมั้นที่หัวหน้าฟู่ไม่เคยพบหน้าจริงหรือเปล่า?”
“ใครจะรู้ล่ะ คราวก่อนฉันไปสืบดูก็ไม่พบอะไร แต่ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ ฉันว่าทั้งคู่เหมาะสมกันมาก รสนิยมกับบุคลิกดีกว่าพวกผู้หญิงจากคณะศิลปะและโรงพยาบาลทหารเสียอีก”