ฟู่เฉิงเหยียนขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองอู๋เต๋อฟ่า “ไม่ต้องตื่นตระหนก ผมแค่มาดูสถานการณ์เท่านั้น คุณคือ...?”
อู๋เต๋อฟ่าได้ยินดังนั้นก็โล่งอก ยกมือเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วแนะนำตัว “ท่าน...ท่านหัวหน้าฟู่ ผมชื่ออู๋เต๋อฟ่า เป็นเลขาธิการพรรคของคอมมูนหวยหยางครับ”
ฟู่เฉิงเหยียนฟังแล้วพยักหน้าอย่างไม่แสดงอารมณ์
เห็นดังนั้น อู๋เต๋อฟ่ารีบก้มตัวเล็กน้อย ผายมือเชื้อเชิญ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประจบ “ท่านหัวหน้าฟู่ เดินทางมาไกลคงเหนื่อยแย่ เชิญครับ เชิญไปดื่มชาที่สำนักงานก่อน”
ฟู่เฉิงเหยียนชำเลืองมองเขาแต่ไม่ขยับ กลับเบนสายตาไปมองซูหนัวหานที่อยู่ข้างกาย แววตาแฝงคำถาม
ซูหนัวหานเข้าใจ จึงพยักหน้าเบา ๆ แล้วหันไปมองอู๋เต๋อฟ่า “เลขาธิการอู๋ ฉันอยากถามว่า ผู้ใหญ่บ้านกับชาวบ้านอีกหลายคนของเรา ยังอยู่ที่นี่กับคุณหรือเปล่าคะ”
“ผู้ใหญ่บ้าน?”
อู๋เต๋อฟ่าอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาเล็ก ๆ กวาดมองซูหนัวหานตั้งแต่หัวจรดเท้า
กำลังจะตอบ
จังหวะนั้นเอง
หางตาเหลือบเห็นหลี่เอ้อหู่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง
เขาขมวดคิ้ว “คุณ...เป็นคนหมู่บ้านหลี่เพิ่งเจ้าเหมาะหรือ?”
หลี่เอ้อหู่แอบเงยหน้ามองฟู่เฉิงเหยียนแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าแรง ๆ ให้อู๋เต๋อฟ่า น้ำเสียงตึงเครียด “ค...ครับ เลขาธิการอู๋ ผมหลี่เอ้อหู่จากหมู่บ้านหลี่เพิ่งเจ้าเหมาะครับ”
เมื่อได้รับการยืนยัน
สายตาของอู๋เต๋อฟ่าเลื่อนกลับมาที่ซูหนัวหาน เขาถามอย่างสงสัย “แล้วคุณคือ?”