ได้ยินดังนั้น
ซูหนัวหานกับหัวหน้าแผนกจ้าวต่างหันไปมอง
เห็นหวังเสี๋าวลี่เดินตรงมาทางพวกเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้
โจวจื้อหยวนกับผู้เข้าสอบชายหญิงอีกหลายคนเดินตามหลังเธอมา ทุกคนต่างมีสีหน้าไม่พอใจ
เมื่อพวกเธอเดินมาถึงตรงหน้า
หัวหน้าแผนกจ้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ “สหายหวังเสี๋าวลี่ พวกคุณยังอยู่ที่นี่ทำไม มีธุระอะไรหรือ”
หวังเสี๋าวลี่ไม่ตอบ แต่ชี้ไปที่ซูหนัวหาน พลางขึ้นเสียงสูง “หัวหน้าแผนกจ้าว เธอสอบไม่ผ่านหรือ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรพาเธอไปรักษาคนไข้ แถมยังให้เธอเข้าไปดูตอนคุณผ่าตัดอีก”
โจวจื้อหยวนเองก็รวบรวมความกล้าเอ่ยสนับสนุน “ใช่แล้ว หัวหน้าแผนกจ้าว อย่างน้อยผมก็สอบได้คะแนนสูงสุด ถ้าคุณจะพาใครไป ก็ควรพาผมกับสหายหวังไปสิ คุณทำแบบนี้ลำเอียงเกินไปแล้วหรือเปล่า”
“ไม่ผิด การกระทำของคุณ พวกเราไม่ยอมรับ”
“ทุกคนก็เป็นนักเรียนที่มาสอบเหมือนกัน คะแนนของพวกเราก็ไม่เลว ทำไมถึงพาไปแค่คนเดียวที่สอบไม่ผ่าน แต่ไม่พาพวกเราไปล่ะ”
“ใช่แล้ว…”
คนอื่น ๆ ต่างพากันเอ่ยสนับสนุนด้วยความขุ่นเคือง
หัวหน้าแผนกจ้าวกวาดตามองใบหน้าของพวกเขาทีละคน สีหน้าขรึมลง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ใครบอกว่าสหายซูสอบไม่ผ่าน”
ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง รู้อย่างนี้ตอนนั้นประกาศคะแนนของซูหนัวหานออกไปตรง ๆ เสียก็ดี จะได้ไม่ต้องปล่อยให้ผู้เข้าสอบกลุ่มนี้มาตั้งข้อสงสัยกันแบบนี้
“คุณไม่ได้เป็นคนพูดหรือ” หวังเสี๋าวลี่เชิดอกขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง
หัวหน้าแผนกจ้าวหัวเราะเย็นชา “หึ! ฉันแค่บอกว่าคะแนนของเธอยังต้องตรวจสอบ ไม่ได้บอกว่าเธอสอบไม่ผ่าน