หัวหน้าแผนกจ้าวไม่สนใจโจวจื้อหยวน หันไปมองทุกคนแล้วเอ่ยว่า “เอาละ ใครมีข้อสงสัยอะไร รอให้การประเมินจบก่อนแล้วค่อยจัดการ”
“ตอนนี้เริ่มการประเมิน ทุกคนหาที่นั่งของตัวเองแล้วนั่งให้เรียบร้อย”
โจวจื้อหยวนได้ยินเช่นนั้น ยังคิดจะพูดอะไรอีกหรือ?
แต่ตอนนี้ทุกคนต่างพากันหาที่นั่งแล้วนั่งลงทันที โดยไม่ฟังคำใคร
แม้แต่หวังเสี๋าวลี่ก็ไม่ได้ยืนกรานจะเอาที่นั่งของซูหนัวหาน แต่เลือกนั่งห่างจากซูหนัวหานครึ่งเมตรแทน
โจวจื้อหยวนเห็นแล้วก็ได้แต่ “...”
เขาจำใจต้องรีบหาที่นั่งนั่งลงอย่างห่อเหี่ยว
หัวหน้าแผนกจ้าวกวาดตามองทุกคน แล้วอธิบายว่า “การประเมินครั้งนี้ของเรา เน้นทดสอบทฤษฎีการแพทย์พื้นฐานของทุกคน การวินิจฉัยและจัดการโรคที่พบบ่อย รวมถึงการจำแนกและการใช้สมุนไพรยา”
ขณะพูด เธอก็ชูกระดาษกองหนึ่งที่ดูหยาบเล็กน้อยในมือขึ้น บนนั้นมีตัวอักษรพิมพ์โรเนียว ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของยุคสมัยนี้
“ทุกคนเข้าใจแล้วใช่ไหม?” หลังอธิบายจบ หัวหน้าแผนกจ้าวก็กวาดตามองซูหนัวหานกับคนอื่น ๆ แล้วถาม
“เข้าใจแล้ว!” ทุกคนขานรับพร้อมกัน บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมา
“ดี ถ้าอย่างนั้นการประเมินเริ่มอย่างเป็นทางการได้” พูดจบ หัวหน้าแผนกจ้าวก็ยื่นข้อสอบในมือให้ผู้ช่วยของเธอ
ผู้ช่วยรับไปแล้วแจกข้อสอบให้ทีละคน
เมื่อเห็นทุกคนได้รับข้อสอบครบแล้ว หัวหน้าแผนกจ้าวก็ยกมือดูนาฬิกาเซี่ยงไฮ้ที่ข้อมือ ก่อนเอ่ยว่า “เวลาทำข้อสอบคือสี่สิบนาที ทุกคนเริ่มเขียนได้”
สิ้นเสียงพูด
ในห้องก็มีเสียงพลิกกระดาษข้อสอบดังซ่าไปทั่ว