เงียบไปนานพักหนึ่ง
หัวหน้าแผนกจ้าวถึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้นว่า “คะแนนของคุณยังต้องตรวจสอบก่อน”
ทุกคนที่ได้ยินต่างชะงักไปพร้อมกัน
“อะไรนะ? ต้องตรวจสอบก่อน หมายความว่ายังไง?”
“ไม่รู้สิ! คงเขียนมั่วจนแม้แต่หัวหน้าแผนกจ้าวยังอ่านไม่ออกกระมัง?”
“ไม่น่าใช่นะ! หัวหน้าแผนกจ้าวจบจากวิทยาลัยแพทยศาสตร์จิงตู แถมทำงานด้านการแพทย์มากว่ายี่สิบปีแล้ว จะอ่านไม่ออกได้ยังไง?”
“นั่นสิ... ดูท่าคงได้ศูนย์ หัวหน้าแผนกจ้าวถึงไม่กล้าประกาศต่อหน้าทุกคนสินะ?”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ทุกคนซุบซิบกันไม่กี่ประโยค ก่อนจะพากันหัวเราะเยาะ
หวังเสี๋าวลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองหัวหน้าแผนกจ้าวแล้วถามว่า “หัวหน้าแผนกจ้าวคะ เธอได้ศูนย์จริง ๆ เหรอคะ?”
หัวหน้าแผนกจ้าวอ้าปาก กำลังจะตอบ
โจวจื้อหยวนรีบแย่งพูดขึ้นมาก่อน “สหายหวัง ยังต้องถามอีกเหรอครับ? ถ้าไม่ได้ศูนย์ หัวหน้าแผนกจ้าวจะไม่ประกาศคะแนนได้ยังไง?
คะแนนของพวกเราประกาศหมดแล้ว มีแต่ของเธอที่ต้องตรวจสอบ แค่นี้ยังไม่ชัดอีกหรือครับ?”
“นั่นสิ...”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นอีกครั้ง
หวังเสี๋าวลี่เห็นทุกคนพากันหัวเราะเยาะซูหนัวหาน ก็เชิดคางขึ้นอย่างได้ใจ พลางเหลือบมองซูหนัวหานด้วยสายตาดูแคลน ราวกับกำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของทุกคน
หัวหน้าแผนกจ้าวขมวดคิ้วแน่น กวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองซูหนัวหาน
แม้จะถูกทุกคนรุมเยาะเย้ย แต่เธอก็ยังยืดแผ่นหลังตรง สีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
นี่...
เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวหน้าแผนกจ้าวก็อดเผยแววประหลาดใจไม่ได้