ทางนี้
ซูหนัวหานเดินเท้ามากว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงเมือง
เมืองนี้ดูไม่ใหญ่นัก แต่ผู้คนสัญจรไปมาไม่ขาดสาย สองข้างถนนมีร้านสหกรณ์ ร้านอาหารของรัฐ ที่ทำการไปรษณีย์ และร้านอื่น ๆ เรียงรายครบครัน
ทันใดนั้น จักรยานคันหนึ่งก็แล่นผ่านหน้าเธอไป
ซูหนัวหานมองจักรยานที่แล่นผ่านไป ดวงตาเป็นประกาย “ทำไมฉันถึงลืมไปได้นะ ในยุคนี้ยังมีจักรยานให้ใช้เดินทางนี่นา ใช่แล้ว ฉันเองก็ต้องหามาสักคัน”
พูดจบ
เธอก็มุ่งหน้าไปยังร้านสหกรณ์
ยังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูเสียงหนึ่ง
ซูหนัวหานขมวดคิ้วเล็กน้อย “หืม? ทำไมเสียงนี้ถึงคล้ายหลี่ซิ่วเจวียนจัง?”
คิดแล้วเธอก็ก้าวเข้าไป ตามหาเสียงนั้น
ไม่ผิดจริง ๆ เป็นหลี่ซิ่วเจวียน เธอไม่ใช่กำลังทำงานอยู่หรอกหรือ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ตอนนี้ หลี่ซิ่วเจวียนกำลังทะเลาะกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง
ทั้งสองคนต่างจับผ้าผืนเดียวกันไว้แน่น
“ผ้าผืนนี้ฉันเห็นก่อน! คุณมีสิทธิ์อะไรมาแย่งกับฉัน?” หลี่ซิ่วเจวียนตะโกนเสียงแหลม
“ตัวดี แกเห็นก่อนแล้วมันเป็นของแกหรือไง? ฉันก็อยากได้เหมือนกัน ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!” หญิงวัยกลางคนไม่ยอมแพ้ เอ่ยเตือนเสียงดุดัน
“ยายแก่ คุณด่าใครว่าตัวดี?” หลี่ซิ่วเจวียนโต้กลับอย่างโกรธเกรี้ยว
“โอ๊ย! ยังกล้าด่าฉันอีก วันนี้ฉันจะจัดการแกให้ได้!” พูดจบ หญิงวัยกลางคนก็ปล่อยผ้า แล้วถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมพุ่งเข้าไปตีหลี่ซิ่วเจวียน
หลี่ซิ่วเจวียนเห็นดังนั้นก็สั่นไปทั้งตัว ถามอย่างหวาดหวั่นว่า “คะ...คุณจะทำอะไร? ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้าคุณกล้าลงมือ ฉันจะทำให้คุณติดคุกแน่!”