ซูหนัวหานได้ตั๋วมาแล้ว เนื่องจากป้าอู้ยังอยากใช้เวลาอยู่กับพวกเยาวชนอีกสักพัก เธอจึงออกจากตลาดมืดกลับไปร้านสหกรณ์ตามลำพัง
เธอใช้ตั๋วที่เพิ่งแลกมาไปซื้อจักรยานหนึ่งคัน แล้วซื้อของใช้ประจำวันอีกเล็กน้อยตามที่เจิงอีเสวียนฝากไว้
จากนั้นก็เดินออกจากร้านสหกรณ์
ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว เธอหาร้านอาหารสักร้านกินมื้อกลางวันง่าย ๆ พักอยู่ในเมืองครู่หนึ่ง ก่อนจะขี่จักรยานออกเดินทางกลับหมู่บ้าน
……
ทางนี้
ภายในกระท่อมเก่าทรุดโทรมตรงหัวหมู่บ้าน
ฟู่เฉิงเหยียนฟังรายงานของเฟิงกังจบ คิ้วก็ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน “เธอมาจากไห่เฉิง”
เฟิงกังพยักหน้า “ใช่ครับ”
ไห่เฉิงหรือ?
ชื่อเดียวกัน แซ่เดียวกัน
หรือว่าสหายซูคนนี้จะเป็นคู่หมั้นที่เขาไม่เคยพบหน้าจริง ๆ? แต่เธอไม่ใช่คุณหนูแห่งตระกูลซูหรอกหรือ? ทำไมถึงลงชนบทได้? แถมยังมีวิชาแพทย์อีก?
อีกอย่าง เมื่อวานสายลับสี่คนนั้นก็เห็นชัด ๆ ว่าเธอเป็นคนจับไว้
คนที่จัดการสายลับซึ่งผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีถึงสี่คนได้ตามลำพัง ไม่ใช่มีโชคดีและไหวพริบ ก็ต้องมีฝีมือการต่อสู้
ผู้หญิงแบบนี้จะเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ได้อย่างไร?
ฟู่เฉิงเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเฟิงกัง “ฉันมีงานให้คุณอีกอย่าง ไปสืบเรื่องครอบครัวของคู่หมั้นฉันที่ไห่เฉิงหน่อย”
“อะไรนะ? คู่หมั้น?” เฟิงกังหลุดปากถามด้วยความตกใจ
คนอื่น ๆ ในห้องต่างมองฟู่เฉิงเหยียนอย่างตื่นตะลึง