เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างตรงปลายทางเดิน ทอดเป็นแถบยาวบนพื้นกระเบื้อง
ชิราคาวะ ยูเปิดประตูออกมา ประตูห้องข้าง ๆ ก็ถูกเปิดออกในเวลาเดียวกัน
ชิอินะ มาฮิรุเดินออกมา เธอยังคงสวมชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเข้มชุดเดิม ผมยาวสีทองอ่อนถูกหวีเรียบร้อยเป็นระเบียบ
ทั้งสองหยุดยืนอยู่ตรงทางเดิน
“สวัสดีตอนเช้า มาฮิรุซัง” ชิราคาวะ ยูยกมือขึ้นทักทาย
“สวัสดีตอนเช้า ชิราคาวะคุง” มาฮิรุพยักหน้าตอบ
ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังลิฟต์ พอกดปุ่มลง ประตูลิฟต์ก็เลื่อนเปิดออกทั้งสองข้าง
ชิราคาวะ ยูเดินเข้าไปก่อน แล้วกดปุ่มค้างประตูไว้ มาฮิรุตามเข้าไป ก่อนจะเดินไปยืนตรงมุมด้านในสุดของลิฟต์ตามความเคยชิน
ประตูลิฟต์ปิดลง ตัวเลขชั้นเริ่มเปลี่ยนไปทีละชั้น
มาฮิรุจ้องมองจอแสดงผลด้านบน มือทั้งสองประสานกันไว้ตรงหน้า นิ้วมือค่อย ๆ กำแน่นขึ้นอย่างเงียบเชียบ
วันนี้เขาจะสารภาพรักอีกไหมนะ?
ลมหายใจของมาฮิรุผ่อนช้าลงเล็กน้อย เธอไม่ได้หันไปมอง แต่ก็ยังคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของชิราคาวะ ยูด้วยหางตา
“มาฮิรุซัง” เสียงของชิราคาวะ ยูดังขึ้นอย่างตรงเวลา
มาฮิรุหันไปสบตาเขา
ชิราคาวะ ยูจ้องดวงตาสีอำพันของเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าไม่มีคุณ ต่อให้อาหารอร่อยแค่ไหนก็จืดชืดไปหมด เพราะฉะนั้นช่วยคบกับผมด้วยเถอะ ให้ผมทำอาหารให้คุณกินไปตลอดชีวิตนะครับ!”
ขนตาของมาฮิรุสั่นไหวเล็กน้อย
เธอมองใบหน้าเปี่ยมความจริงใจของชิราคาวะ ยู หัวใจเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ แต่ความรู้สึกนั้นก็ถูกกดเอาไว้ในเวลาไม่นาน
“ชิราคาวะคุง กรุณาอย่าเอาเรื่องทำอาหารกับการคบกันมาปนกันนะคะ”
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าผู้ใช้สารภาพรักกับชิอินะ มาฮิรุและถูกปฏิเสธ (จำนวนครั้งของวันนี้ 1/1)】
【ยินดีด้วย ผู้ใช้ได้รับรางวัล: เงิน 1 ล้านเยน!】
ชิราคาวะ ยูรู้สึกว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเบา ๆ นั่นคือข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารว่ามีเงินเข้าบัญชี
ช่วงนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายแล้ว
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว” ชิราคาวะ ยูพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองประตูลิฟต์
มาฮิรุยืนอยู่ตรงมุม มองสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไปอย่างคล่องแคล่วราวกับสายน้ำ แล้วเม้มริมฝีปาก
คนคนนี้ถูกปฏิเสธหลังสารภาพรัก ทำไมถึงไม่เสียใจเลยสักนิด? อย่างน้อยแกล้งทำเป็นเสียใจก็ยังดี
ลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง ประตูเลื่อนเปิดออกทั้งสองข้าง
“เจอกันที่โรงเรียนนะ มาฮิรุซัง” ชิราคาวะ ยูเดินออกจากลิฟต์ไปโดยไม่หันกลับมามอง
มาฮิรุมองแผ่นหลังของเขา หยุดนิ่งไปสองวินาที ก่อนจะก้าวตามไป
……
โรงเรียนโทโยโนซากิ
การเรียนในวันที่สองของการเปิดเทอมยังคงผ่อนคลาย เวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการที่ครูแต่ละวิชาและนักเรียนทำความคุ้นเคยกัน
ชิราคาวะ ยูหมุนปากกาเล่นด้วยมือข้างเดียว พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องเรียน
มัวแต่หารางวัลจากมาฮิรุคนเดียว ประสิทธิภาพต่ำเกินไป เขาต้องหาเป้าหมายใหม่
เสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น ครูที่ยืนอยู่หน้าห้องประกาศเลิกเรียน แล้วถือเอกสารการสอนเดินออกไป
ห้องเรียนพลันอึกทึกขึ้นทันที นักเรียนใหม่จับกลุ่มคุยกันเรื่องรับสมัครสมาชิกชุมนุมในวันพรุ่งนี้
ชิราคาวะ ยูลุกขึ้นยืน สายตาหยุดอยู่ตรงมุมกลางห้องเรียน
ตรงนั้นมีเด็กผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งนั่งอยู่
เธอสวมชุดยูนิฟอร์มกะลาสีตามมาตรฐาน ก้มหน้าเปิดอ่านไลท์โนเวลอยู่เล่มหนึ่ง เสียงอึกทึกรอบตัวดูเหมือนจะไม่อาจรบกวนเธอได้เลย
คาโตะ เมกุมิ
เมื่อวานตอนแนะนำตัวในชั่วโมงประจำชั้น เธอก็นั่งอยู่ตรงนั้น เสียงพูดไม่ดัง ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากใครเลย ถ้าชิราคาวะ ยูไม่มีทักษะ “ความจำแบบเห็นครั้งเดียวไม่ลืม” เกรงว่าเขาคงนึกชื่อเธอขึ้นมาในหัวได้ไม่ทันที
ตัวตนจืดจางจนน่ากลัว
ชิราคาวะ ยูวางปากกาลงบนโต๊ะ แล้วก้าวเดินไปยังมุมห้องนั้น
คาโตะ เมกุมิพลิกหน้าหนังสือ หางตารับรู้ว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ แต่เธอก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้น
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา เวลามีคนเดินเข้ามาใกล้แบบนี้ อีกฝ่ายก็มักจะแค่เดินผ่าน หรือไม่ก็มายืมของจากเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ เธอ
“คาโตะซัง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ
คาโตะ เมกุมิหยุดพลิกหน้าหนังสือ แล้วเงยหน้าขึ้น
ชิราคาวะ ยูยืนอยู่หน้าโต๊ะของเธอ พร้อมรอยยิ้มที่พอดิบพอดีบนใบหน้า
คาโตะ เมกุมิมองเขาอยู่หลายวินาทีก่อนเอ่ยปาก “หัวหน้าห้องเหรอคะ? มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า”
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ความรู้สึกอย่างไร
“ใกล้จะถึงช่วงรับสมัครสมาชิกชุมนุมแล้ว” ชิราคาวะ ยูดึงเก้าอี้ว่างด้านหน้าเธอออกมาแล้วนั่งลง
“ในฐานะหัวหน้าห้อง ผมต้องใส่ใจความคิดของเพื่อนร่วมชั้นเรื่องชุมนุม คาโตะซังคิดไว้หรือยังว่าจะเข้าชุมนุมอะไร?”
คาโตะ เมกุมิมองการกระทำของชิราคาวะ ยู สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเขาครู่หนึ่ง
“ตอนนี้ยังไม่มีชุมนุมไหนที่อยากเข้าร่วมเป็นพิเศษค่ะ” คาโตะ เมกุมิปิดหนังสือ วางมือทั้งสองลงบนโต๊ะ
“คงเข้าชุมนุมกลับบ้าน หรือไม่ก็ไปลงชื่อเข้าชุมนุมที่สบาย ๆ สักที่ค่ะ”
“แบบนั้นไม่ได้สิ” ชิราคาวะ ยูพูดอย่างจริงจัง “ชีวิตในโรงเรียนเป็นช่วงวัยรุ่นที่มีค่าที่สุดของชีวิตเลยนะ ถ้าไม่เข้าชุมนุม จะสัมผัสความสนุกในโรงเรียนได้ยังไง?”
“ชิราคาวะคุง น้ำเสียงของคุณฟังเหมือนครูเลือดร้อนในละครเลยนะคะ” คาโตะ เมกุมิจิกกัดได้อย่างแม่นยำ
“นี่เป็นหน้าที่ของหัวหน้าห้องน่ะ” ชิราคาวะ ยูยิ้ม
“ที่จริงแล้ว...” เขาลดเสียงลง โน้มตัวไปข้างหน้า ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลง
คาโตะ เมกุมิมองเขาที่ขยับเข้ามาใกล้ ไม่ได้ถอยหนีหรือหลบเลี่ยง
“ผมมีชุมนุมหนึ่งอยากแนะนำให้คุณ”
“ชุมนุมอะไรคะ?”
ชิราคาวะ ยูสูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตาพลันเปี่ยมไปด้วยความรักอย่างลึกซึ้ง
“ชุมนุมแฟนคลับชิราคาวะ ยู คาโตะซัง ที่จริงตั้งแต่แรกเห็นคุณ ผมก็ถูกเสน่ห์ของคุณดึงดูดแล้ว กรุณาคบกับผมด้วยเถอะครับ!”
เสียงอึกทึกรอบข้างราวกับถูกตัดขาดไปในชั่วขณะนั้น
คาโตะ เมกุมิกะพริบตา
เธอมองชิราคาวะ ยู ใบหน้ายังคงแทบไม่มีสีหน้าใด ๆ
“ชิราคาวะคุง” คาโตะ เมกุมิพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ครับ ผมฟังอยู่”
“เมื่อวานตอนอยู่หน้าชั้นเรียน คุณก็มองชิอินะซังแบบนี้เหมือนกันนะคะ”
ชิราคาวะ ยูใจเต้นวูบ ความช่างสังเกตของผู้หญิงคนนี้สวนทางกับความจืดจางของตัวตนเธออย่างสิ้นเชิง
“นั่นเรียกว่าชื่นชมครับ” ชิราคาวะ ยูตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “แต่กับคุณน่ะ ผมรักจริง”
คาโตะ เมกุมิถอนหายใจ
“ขอโทษนะคะ ชิราคาวะคุง ตอนนี้ฉันยังไม่มีแผนจะคบกับใคร แล้วคำสารภาพรักของคุณก็ฟังดูขอไปทีอยู่หน่อย ๆ ด้วยค่ะ”
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าผู้ใช้สารภาพรักกับคาโตะ เมกุมิ นางเอกจากเรื่อง “วิธีสร้างนางเอกสายขายหน้า” และถูกปฏิเสธ】
【ยินดีด้วย ผู้ใช้ได้รับรางวัล: ทักษะกีตาร์ระดับปรมาจารย์!】
【ยินดีด้วย ผู้ใช้ได้รับรางวัล: เสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย (ระดับเริ่มต้น)!】
ความรู้และทักษะเกี่ยวกับกีตาร์จำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองของชิราคาวะ ยูในทันที
ขณะเดียวกัน กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็ผุดขึ้นจากส่วนลึกของร่างกาย แผ่กระจายไปทั่วแขนขาและทั่วร่าง กล้ามเนื้อกับกระดูกเสมือนผ่านการปรับเปลี่ยนใหม่
คุ้มเกินคุ้ม
“ครับ ขอโทษที่รบกวนนะครับ ลองคิดเรื่องชุมนุมดูก่อนก็แล้วกัน”
ชิราคาวะ ยูลุกขึ้นยืน แล้วเลื่อนเก้าอี้กลับเข้าที่
คาโตะ เมกุมิมองแผ่นหลังของเขา แววตาวูบไหวเล็กน้อย
จากนั้นเธอก็เปิดไลท์โนเวลอ่านต่อ ราวกับว่าคำสารภาพรักอันเปี่ยมด้วยความรักเมื่อครู่นี้เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไป โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้เลย