ในค่ายฝึกไม่ได้ห้ามใช้โทรศัพท์ ดังนั้นในช่วงนี้ลู่หย่วนกับเหลียงหงอวิ๋นยังติดต่อกันตลอด และเขาก็เล่าความคืบหน้าของการฝึกให้เหลียงหงอวิ๋นฟังด้วย
ด้วยเหตุนี้เอง เหลียงหงอวิ๋นถึงรู้ว่าวันนี้ลู่หย่วนจะเปิดชีพจรได้
ช่วงอิสระห้าวันนี้ นอกจากการติดต่อประสานงานกับสมาคมซิงเฉินเพื่อหาตำแหน่งดีๆ ในแผนกแล้ว ยังเปิดโอกาสให้ทุกคนได้พบปะกับครอบครัวและเพื่อนฝูงอีกด้วย
สองทุ่มกว่า ลู่หย่วนออกจากค่ายฝึก นั่งแท็กซี่ตรงไปคฤหาสน์ทะเลสาบชุ่ย
เหลียงหงอวิ๋นแจ้งนิติบุคคลไว้แล้ว ลู่หย่วนเข้าออกได้ตามอิสระตลอดเวลา
"รีบเข้ามาสิ"
เปิดประตู เหลียงหงอวิ๋นสวมชุดราตรีสีไวน์แดงเกาะอกเปิดหลัง ทำผมและแต่งหน้าอย่างประณีต พูดพร้อมดึงลู่หย่วนเข้ามาอย่างดีใจ
ลู่หย่วนรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เมื่อเทียบกันแล้ว เขาที่แต่งตัวสบายๆ ดูไม่ให้ความสำคัญเอาเสียเลย
"ฉันเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว"
เหลียงหงอวิ๋นไม่ใส่ใจ พูดพลางพาลู่หย่วนไปที่ห้องอาหาร
สเต็กเวลลิงตัน แซลมอนย่าง หอยทากอบเนยฝรั่งเศส ซุปเห็ดครีม... อาหารหลากหลายวางเต็มโต๊ะ แน่นอนว่ายังมีไวน์แดงที่เปิดให้หายใจแล้วหนึ่งขวด
ปิดไฟ จุดเทียน มื้อค่ำใต้แสงเทียนที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน
"พี่หง นี่มัน..."
ลู่หย่วนยิ่งรู้สึกเกรงใจ ถ้ารู้ตั้งแต่แรก เขาควรหาของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาด้วย
"อะไรกันนักหนา"
เหลียงหงอวิ๋นยิ้ม พยุงให้ลู่หย่วนนั่งลงบนเก้าอี้
"คืนนี้ให้พี่ได้โชว์ฝีมือหน่อย"