"ทันเวลาพอดีเลย"
เมื่อเห็นความผิดปกติบนตัวลู่หย่วน หวังเซินก็ยิ้มมุมปาก ก้นที่เพิ่งจะยกขึ้นก็กลับลงนั่งที่เดิม
"แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ!"
"โชคดีจริงๆ!"
เห็นได้ชัดว่านี่คือจังหวะการเปิดชีพจรของลู่หย่วน คนอื่นๆ ต่างเบิกตากว้าง อุทานด้วยความตกใจ
ค่ายฝึกซิงเฉินมีมาหลายรุ่น ในช่วงนั้นมีนักสู้ออกมาหลายพันคน อย่างอัจฉริยะเส้นลมปราณระดับหกอย่างหลี่ปู้ฟานก็มีอยู่ไม่กี่คน แต่คนที่เปิดชีพจรแบบ 'วินาทีสุดท้าย' อย่างลู่หย่วนนี้ กลับเป็นคนแรก
"น่ารังเกียจ!"
ซูทีเถียนที่เมื่อกี้ยังทำหน้ายิ้มแย้ม ตอนนี้หน้ากลับดำคล้ำจนสุดขีด
ถ้าไม่ใช่ว่ามีเหล่าครูฝึกอยู่ที่นี่ หล่อนแทบอยากจะพุ่งเข้าไปขัดขวางลู่หย่วนเลยทีเดียว
คนขยะที่ตัวเองถีบออกไปแท้ๆ ตอนนี้กลับเปิดเส้นลมปราณได้ และกลายเป็นนักสู้ได้
ซูทีเถียนแค้นใจสุดๆ ทำไมลู่หย่วนถึงได้มีความสามารถเท่าเทียมกับตัวเองในการเป็นนักสู้!
"เฮ้ หมอนี่ไม่เลวนี่นา"
ในฐานะเพื่อนร่วมห้อง หลิวเยียนเยียนกับเฟิงปี้หวี้หัวเราะคิกคัก พลางอดไม่ได้ที่จะดีใจแทนลู่หย่วน
"ใช่ เขาเก่งมาก"
เย่ชิงหลวนถอนหายใจยาว พยักหน้าช้าๆ สายตามองลู่หย่วนไม่กะพริบ มุมปากเผยรอยยิ้มบางๆ ให้เห็น
เมื่อเห็นท่าทางของเย่ชิงหลวน หลิวเยียนเยียนกับเฟิงปี้หวี้สบตากัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี
ตูม!
ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีทองสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของลู่หย่วน ดั่งพายุสุริยะ พัดกระหน่ำไปทั่วห้องฝึกขนาดใหญ่ในพริบตา
"อือ!"
"แข็งแกร่งจริงๆ!"
ทุกคนส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เผลอตัวจนบางคนถึงกับถูกกระแทกปลิวออกไป
โชคดีที่พลังงานนี้มาเร็วไปเร็ว แค่ชั่วพริบตาเดียวก็หายไป
"เกิดอะไรขึ้น?"
ทุกคนตั้งสติได้ มองห้องฝึกที่ดูวุ่นวาย แล้วก็มองหน้ากันไปมา