"ฉันพูดจบแล้ว"
ในห้องพักข้างๆ ลู่หย่วนเล่าเรื่องทั้งหมดที่จ้าวหมิงเฉิงบอกเขาให้ฟังอย่างละเอียดไม่ตกหล่น
เหลียงหงอวิ๋นนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำแล้ว
เงยหน้ามองลู่หย่วน สายตาเยือกเย็น
"แกเอาเรื่องนี้มาบอกฉัน ไม่กลัวฉันฆ่าแกเหรอ!"
"กลัว! แต่ฉันก็ต้องบอก"
"ทำไม"
"ฉันเป็นคนเรียบง่าย พี่หงปฏิบัติกับฉันด้วยความจริงใจ ฉันก็ต้องตอบแทนด้วยความจริงใจ"
ลู่หย่วนสีหน้าจริงจัง คำพูดนี้จริงใจสามส่วน อีกเจ็ดส่วนเป็นความตั้งใจอื่น
ลู่หย่วนคิดไว้แต่แรกว่าจะประจบประแจงจ้าวหมิงเฉิงไปเรื่อยๆ ปล่อยเรื่องนี้ให้ค้างคาไม่สรุป แต่จ้าวหมิงเฉิงในฐานะเซลส์เก๋า ไม่ใช่ง่ายๆ ที่จะหลอกได้
ช่วงสองสามวันมานี้ จ้าวหมิงเฉิงถามถึงอาการของเหลียงหงอวิ๋นเป็นระยะ ลู่หย่วนจำเป็นต้องพูดบางอย่างออกไป
ถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่สำคัญ แต่ลู่หย่วนสัมผัสได้ว่าจ้าวหมิงเฉิงกำลังค่อยๆ ดึงเขาให้จมลงไปด้วย!
เวลาผ่านไปนานขึ้น ลู่หย่วนเปิดเผยข้อมูลของเหลียงหงอวิ๋นให้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ ก็เหมือนขึ้นเรือโจรเต็มตัวแล้ว
เพราะถึงตอนนั้น ในสายตาของทุกคน เขาก็กลายเป็นคนที่ทรยศเหลียงหงอวิ๋นไปแล้ว ถ้าเหลียงหงอวิ๋นรู้เข้า ต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่เดินไปกับจ้าวหมิงเฉิงจนสุดทาง
คิดไปคิดมา เหลียงหงอวิ๋นยังน่าเชื่อถือมากกว่า ดังนั้นลู่หย่วนจึงตัดสินใจสารภาพกับเหลียงหงอวิ๋น
"แก..."
มองลู่หย่วนที่ดูจริงใจเช่นนี้ หัวใจอ่อนโยนของเหลียงหงอวิ๋นถูกกระตุกอย่างแรง จนคนทั้งคนอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว
"เอาล่ะ ๆ อย่าทำเหมือนจะไปขึ้นตะแลงแกงเลย พี่ไม่โกรธแกแล้วก็ได้"
"ขอบคุณพี่"
เห็นเหลียงหงอวิ๋นไม่โกรธอีก ลู่หย่วนจึงยิ้มออกมา ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เมื่อมีความไว้วางใจจากเหลียงหงอวิ๋น เรื่องนี้ก็จัดการได้ง่ายขึ้นมาก ก้อนหินใหญ่ในใจก็วางลงได้สักที