“ลู่หย่วน! ฉันจะจัดการแกให้ตายห่าไปเลยสักวัน!”
“ฉันรออยู่นะ!”
ท่ามกลางการห้ามปรามของเพื่อนร่วมชั้น ทั้งสองคนก็เลิกต่อสู้ ลู่หย่วนหันหลังเดินออกจากห้องส่วนตัวไปทันที
ออกจากโรงแรมหลงเฉิงมา ยืนอยู่ใต้แสงไฟข้างถนนในยามค่ำคืน มองดูแสงไฟจากรถที่วิ่งผ่านไปมา และแสงนีออนที่ส่องระยิบระยับทั่วเมือง ลู่หย่วนจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง ค่อย ๆ สูบอย่างไม่รีบร้อน
ตอนนี้ ใจเขาสงบนิ่งมาก
กริ๊ง กริ๊ง~!
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบที่เป็นของลู่หย่วนเพียงคนเดียว
มองดูก็รู้ว่าเป็นเหลียงหงอวิ๋นโทรมา
ลู่หย่วนนิ่งไปอึ้งหนึ่ง เหลียงข่ายไอ้เวรนี่ไปฟ้องแม่มันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
บุหรี่ที่เหลือครึ่งมวนยังติดอยู่ระหว่างนิ้ว ลู่หย่วนรับสาย
“พี่หง”
“กำลังทำอะไรอยู่”
“นั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างถนน”
“ที่บ้านไม่มีที่ให้สูบเหรอ ต้องไปนั่งข้างถนนยังไง หรือว่าข้างถนนมีสาวสวยให้ดู”
“น้ำในแม่น้ำสามพันสาย ขอแค่เพียงหนึ่งทัพพีก็พอ เมื่อเทียบกับพี่หงแล้ว ผู้หญิงคนอื่นในสายตาฉันก็แค่ดอกไม้ที่ปิดทองหลังพระ”
“ป้าก! ปากคอเราะร้ายจริง ๆ”
ปลายสาย เหลียงหงอวิ๋นถุยน้ำลายเบา ๆ แต่ฟังออกว่าเธอดีใจมาก
หยุดไปครู่หนึ่ง เหลียงหงอวิ๋นพูดตรง ๆ
“มางั่งเทียนฉง”
“เทียนฉง?”
ลู่หย่วนงงไปชั่วขณะ ถามอย่างไม่แน่ใจ
“ไม่ใช่ว่าที่เดียวกับที่มีนักสู้เท่านั้นถึงจะระบุตำแหน่งได้นี่?”
“ใช่สิ ไม่งั้นจะให้ไปไหน ล่ะ เบอร์ห้องส่งไปที่โทรศัพท์แกแล้ว วิ่งให้ไว ๆ”
เหลียงหงอวิ๋นส่งข้อความมา แล้วเร่งรีบพูดจบก็วางสาย
เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ลู่หย่วนยังคงงง ๆ เกือบจะเที่ยงคืนอยู่แล้ว เหลียงหงอวิ๋นจู่ ๆ ก็เรียกเขาไปที่เทียนฉงทำไมกัน