"หัวหน้าจ้าว! ท่านหมายความว่ายังไง? ผมจะ..."
ลู่หย่วนเบิกตากว้าง ทำท่ารีบร้อนจะแก้ตัว
"ผมจะไปสมคบคิดกับเหลียงหงอวิ๋นได้ยังไง แล้วจะกล้าหลอกท่านได้ยังไง!"
"เป็นไปได้ยังไง? กล้าหรือ? หึ มันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง"
จ้าวผู้อี้ส่งเสียงเย็นชา พูดวิเคราะห์อย่างไม่ใส่ใจ
"ฉันเป็นนักรบแก่นดาราดาวเจ็ด เหลียงหงอวิ๋นก็เป็นนักรบแก่นดาราดาวเจ็ด สิ่งที่ฉันให้เธอได้ เหลียงหงอวิ๋นก็ให้ได้ และสิ่งที่เหลียงหงอวิ๋นให้เธอได้ ฉันเองก็อาจจะไม่ยอมให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเหลียงหงอวิ๋นมันแน่นแฟ้นขนาดนั้น แล้วตอนนี้เพื่อเอาใจฉัน กลับมาหักหลังเหลียงหงอวิ๋นอีก นี่มันไม่ใช่การทิ้งของใกล้ตัวแล้วไปเอาของไกลตัวหรือไง"
"นี่..."
ลู่หย่วนอ้าปาก ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ทำท่าลำบากใจอยู่พักใหญ่ กว่าจะเอ่ยออกมา
"ผมมีเหตุผลของผม"
"โอ้ เหตุผลอะไร? ถ้าเธออธิบายให้ฟังได้สมเหตุสมผล ฉันก็ยากจะเชื่อในความจริงใจของเธอ"
"เหลียงหงอวิ๋นจะเทียบกับท่านได้ที่ไหนกัน!"
ลู่หย่วนสูดหายใจเข้าลึก คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด
"ที่ท่านพูดมาเมื่อกี้ไม่ถูกต้องหรอก เหลียงหงอวิ๋นแค่คิดว่าผมเป็นอนุภรรยา เป็นของเล่น เธอจะให้อะไรผมได้? อย่างมากก็แค่ให้เงินผมสักหน่อย แต่ผมเป็นผู้ชายนะ ผมมีความทะเยอทะยาน จะยอมเป็นแค่ลูกกระจอกได้ยังไง! มีแต่การตามท่านเท่านั้นที่ผมจะไปได้ไกลกว่านี้ ไต่สูงขึ้นไปได้อีก!"
"งั้นเหรอ"
จ้าวผู้อี้มองลู่หย่วน สายตาเย็นชาลงวูบหนึ่ง
"แต่ฉันได้ยินมา ว่าเพื่อช่วยให้เธอเป็นนักสู้ เหลียงหงอวิ๋นเคยพาเธอไปพบเพื่อนนักสู้ของเธอหลายคนด้วยนะ!"