“มือซ้าย... มือขวา...”
เหลียงข่ายมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง แล้วทรุดลงบนเวที พลางสั่นหน้าด้วยความตื่นตระหนก
“ไม่เอา! ฉันไม่ยอมให้ตัดมือทั้งสองข้างเด็ดขาด!”
“นี่ไม่ใช่เรื่องที่แกจะเลือกได้ อย่าลืมสิ เราเซ็นสัญญาพนันกันไว้แล้ว”
ลู่หย่วนยิ้มเย็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์ให้เหลียงข่ายดู
สัญญาพนันที่ตั้งขึ้นบนเว็บไซต์สมาคมนักสู้ ทั้งสองฝ่ายเซ็นชื่อแล้วมีผลทันที ถ้าฝ่ายไหนผิดสัญญา สมาคมนักสู้ในฐานะผู้ค้ำประกันจะบังคับใช้ทันที
เหลียงข่ายจะเบี้ยวก็ต่อเมื่อเขาสามารถต้านทานสมาคมนักสู้ได้
“ลู่หย่วน! แกตัดมือฉันไม่ได้! ไม่งั้นแม่ฉันไม่ปล่อยแกแน่!”
เหลียงข่ายสู้สมาคมนักสู้ไม่ได้แน่นอน แต่เขาสามารถข่มขู่ลู่หย่วนได้
ถ้าทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้ สัญญาก็ยกเลิกได้เหมือนกัน
คิดได้แบบนั้น เหลียงข่ายก็จ้องลู่หย่วนด้วยสายตาโหดเหี้ยม
“ถ้าแกกล้าแตะต้องฉันจริง ๆ แม่ฉันต้องฆ่าแกแน่! แม่ฉันเป็นนักรบแก่นดาราดาวเจ็ดนะ ฆ่าแกง่ายเหมือนเหยียบมดตาย!”
“นักรบแก่นดาราดาวเจ็ด?”
คนที่รอดูเรื่องสนุกอยู่แถวนั้นถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ
นักสู้ นักสู้ แกรนด์มาสเตอร์...
ทั้งประเทศหลงกั๋วมีแกรนด์มาสเตอร์ไม่ถึงร้อยคน พวกเขามักจะดำรงตำแหน่งสูงและไม่ค่อยปรากฏตัว ดังนั้นในกลุ่มนักสู้ นักสู้จึงมีอำนาจพอสมควร
ระดับเจ็ดดาว ในฐานะนักสู้ระดับสูง เรื่องนี้พูดได้เลยว่าสำคัญแค่ไหน
“ฉันนึกออกแล้ว ไอ้หนูนี่มันลูกชายของเหลียงหงอวิ๋นนี่นา!”