"นายฝึกซ้อม ถ้ามีปากเก่งสักครึ่งเดียว ก็ไม่ต้องมาเปิดเส้นลมปราณแค่สามเส้นตอนนี้หรอก"
ลู่หย่วนยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ทั้งดูสบายๆ และดูถูกเหลียงข่ายอย่างชัดเจน
"ปากดีนักแหละ!"
เหลียงข่ายสูดจมูกใส่เสียงเย็น สายตาโหดเหี้ยม
"ไม่ต้องรอถึงตอนเดิมพันจริง เดี๋ยวฉันจะหักแขนนายสักข้าง"
"ถ้ามีความสามารถ ก็เอาไปทั้งสองข้างเลยสิ"
"นายพูดเองนะ"
"นายมีความสามารถพอหรือไง"
...
เห็นทั้งคู่โต้เถียงกันอยู่นาน ไม่ยอมลงมือสักที
คนดูด้านล่างพากันทำหน้ารำคาญ นึกว่าเจอเรื่องใหญ่ แต่สุดท้ายก็แค่ปากดีกัน แล้วยังกล้าเดิมพันแขนอีก ต่างก็เป็นพวกขี้ขลาดทั้งคู่
"แล้วจะสู้ไหมเนี่ย!"
"ไม่สู้ก็รีบลงมาเถอะ!"
"ใช่! ลงมาเลย!"
...
เจอกับเสียงโห่ด้านล่าง สีหน้าเหลียงข่ายเริ่มแย่ลง เขาเป็นคนที่หน้ามีค่า
ลู่หย่วนกลับไม่รู้สึกอะไร จนกระทั่งกวาดสายตาไปเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งในฝูงชน แต่งตัวหรูหรา หน้าตาคมเข้ม ดวงตาเหมือนเหยี่ยว จมูกเหมือนนกอินทรี ถึงได้ยิ้มมุมปากอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น ในที่สุดก็มา
ถ้างั้น เริ่มเรื่องดีกันเลย
"เหลียงข่าย! ถ้านายกลัว ก็รีบคุกเข่าลงเรียกฉันว่าปู่สามที ฉันอาจจะไว้ชีวิตนายก็ได้"
"ลู่หย่วน! นายหาที่ตายเอง!"
ถูกดูถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหลียงข่ายทนไม่ไหวอีกต่อไป คำรามลั่น พุ่งเข้าใส่ลู่หย่วน แล้วชกหมัดเข้าไปทันที
หมัดตรงๆ แบบนี้ ลู่หย่วนยิ้มเหยียดหยามมุมปาก
ยืนนิ่งอยู่กับที่ ยกแขนขึ้นกัน