“ไอ้ขี้แพ้! หลบไป!”
เสินชิวปิงตวาดเย็นชา พร้อมกับผลักลู่หย่วนออกไป แล้วลงมือจัดการเอง
เธอกดปุ่มถอนตัวของลู่หย่วนซ้ำ ๆ หลายครั้ง แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ
ลองอีกครั้ง เสินชิวปิงหน้าซีด เธอถอนตัวออกไปไม่ได้จริง ๆ
เมื่อครู่ เธอได้รับสัญญาณเตือนว่ามีนักเรียนเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ในฐานะนายทหารฝึก เธอรีบมาโดยใช้เครื่องควบคุมหลักเป็นคนแรก
แต่ไม่คิดว่าปัญหาจะร้ายแรงขนาดนี้
จากนั้น เสินชิวปิงลองกดปุ่มกลับของตัวเอง ก็ไม่มีปฏิกิริยาเช่นกัน
นั่นหมายความว่า ไม่เพียงแต่ลู่หย่วนไม่สามารถออกจากระบบจำลองได้ เธอก็ไม่สามารถกลับไปที่เครื่องควบคุมหลักได้เช่นกัน
“เราถูกล็อกตายแล้ว”
มือของเสินชิวปิงอ่อนแรงลง เสียงสั่นเล็กน้อย
“ล็อกตาย?”
ลู่หย่วนงง มองเสินชิวปิงด้วยความสงสัย
ที่เรียกว่าล็อกตาย น่าจะหมายถึงไม่สามารถออกจากฉากจำลองได้
แต่ยังไงก็ตาม มันก็แค่ฉากจำลอง ไม่สามารถออกไปได้แล้วมันจะยังไง ทำไมเสินชิวปิงถึงมีปฏิกิริยามากขนาดนี้
“จะตาย”
เสินชิวปิงมองลู่หย่วน ดวงตาจริงจังเป็นพิเศษ
ลู่หย่วนเบิกตากว้าง จากนั้นก็ตั้งสติได้ จับข้อมือเสินชิวปิงด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“นี่มันไม่ใช่แค่การจำลองเหรอ! จะตายได้ยังไง!”
“มันคือการจำลอง แต่จริงเกินไป จริงจนหลอกสมองของเราได้แล้ว”
เสินชิวปิงไม่สนใจความหยาบคายของลู่หย่วนแล้ว พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ผลก็คือ ถ้าตายในนี้ สมองจะเชื่อว่าตายจริง ทำให้เกิดปฏิกิริยาทางร่างกาย เช่น หัวใจหยุดเต้น! ในปฏิกิริยาเหล่านี้ มีโอกาสตายถึง 70%!”