ครืน~!
เสียงดังสนั่น หมีเกราะเหล็กตัวใหญ่โตถูกกระแทกกระเด็นออกไป กลางอากาศสลายกลายเป็นแสงจางหายไป
“เนี้ย… เป็นไปได้ยังไง…”
เสินชิวปิงเบิกตากว้าง แล้วหันไปทางลู่หย่วน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่คือหมีเกราะเหล็กระดับสิบ ลู่หย่วนเพิ่งเปิดชีพจรได้ไม่นาน จะชกมันกระเด็นด้วยหมัดเดียวได้ยังไง
ถึงแม้จะเป็นเส้นลมปราณนักสู้ระดับสูง ต่อให้เปลี่ยนเป็นหลี่ปู้ฟานอัจฉริยะ ก็ไม่มีความสามารถขนาดนี้
อีกอย่าง ลู่หย่วนเป็นแค่เส้นลมปราณระดับหนึ่งเท่านั้น
[สังหารสัตว์อสูรระดับสิบ ได้รับ 10 คะแนน!]
“ไอ้คะแนนบ้าเอ๊ย”
มองข้อความแจ้งเตือน ลู่หย่วนพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ชีวิตแทบไม่รอดแล้ว จะเอาคะแนนไปทำไม
[นักเรียนโปรดทราบ! ปล่อยสัตว์อสูรระดับยี่สิบแล้ว!]
[นักเรียนโปรดทราบ! ปล่อยสัตว์อสูรระดับยี่สิบแล้ว!]
…
จริงดังคาด ยังไม่ทันที่ลู่หย่วนกับเสินชิวปิงจะได้หายใจหายคอ ข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ระดับยี่สิบ!”
เสินชิวปิงหน้าซีดเผือดทันที หมีเกราะเหล็กระดับสิบยังสู้ไม่ได้ แล้วสัตว์อสูรระดับยี่สิบจะยิ่งหนักแค่ไหน
จากนั้นเธอก็ตั้งสติได้ รีบมองไปที่ลู่หย่วน
“อย่ามองฉัน ฉันก็จัดการไม่ได้”
ลู่หย่วนยกมือโบก ทำท่าหมดหนทาง
ลู่หย่วนเปิดเส้นลมปราณนักสู้เส้นที่สอง พลังแท้ถึงระดับยี่สิบแล้ว ด้วยวิชาก้าวระเบิดและหมัดตรงที่ฝึกจนถึงขีดสุด ต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับยี่สิบทั่วไปน่าจะไม่เป็นปัญหา
แต่ปัญหาตอนนี้คือ ไม่ใช่แค่ตัวเดียว จำนวนสัตว์อสูรที่ปล่อยออกมาแต่ละครั้ง อย่างน้อยก็สิบตัวขึ้นไป!
อีกอย่าง ตามสถานการณ์ตอนนี้ ต่อให้เขาฆ่าสัตว์อสูรระดับยี่สิบได้ คงมีสัตว์อสูรระดับสูงกว่าปล่อยออกมาทันที