หมู่บ้านพักตากอากาศกวนหลานอวี่จิง อำเภอเจียงเฉิง
ทันทีที่เครื่องยนต์ฮัมเมอร์ดับลง บริเวณโดยรอบก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ
สำนักงานใหญ่ของสตาร์เชนเทคโนโลยีที่ตึก 18 ชั้นยังคงมืดสนิท ส่วนหน้าบ้านพักตึก 16 ชั้นที่อยู่ข้างกัน ไฟเซนเซอร์หลายดวงกลับสว่างขึ้นอย่างเงียบเชียบ
“คุณเฉิน ถึงแล้วค่ะ”
หลินว่านปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูรถ ก่อนจะพบว่าเฉินโม่ลงจากฝั่งคนขับด้วยตัวเองเรียบร้อยแล้ว
เธอเดินนำไปข้างหน้า ใช้กุญแจเปิดประตูบ้านตึก 16 ชั้น จากนั้นก็เอียงตัวเล็กน้อยคล้ายกำลังรอคำชม ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มว่า “ทันทีที่ได้กุญแจมาเมื่อสองวันก่อน ฉันก็เรียกบริษัทแม่บ้านมาทำความสะอาดฆ่าเชื้อทั่วทั้งบ้านแล้วค่ะ ห้องนอนหลักของคุณอยู่ชั้นสอง หันไปทางทิศใต้พอดี วิวดีที่สุด เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนในชีวิตประจำวัน ชุดสูท รองเท้าลำลอง รวมถึงมีดโกนกับของใช้ในห้องน้ำ ฉันซื้อมาเตรียมไว้ครบแล้ว ทุกชิ้นซักและอบแห้งเรียบร้อย สวมได้ทันทีค่ะ”
เฉินโม่เหยียบลงบนพรมขนแกะแท้นุ่มฟู มองดูเฟอร์นิเจอร์ในห้องรับแขกที่สะอาดไร้ฝุ่น กับรองเท้าแตะผู้ชายคู่ใหม่เอี่ยมตรงทางเข้า แล้วคลี่ยิ้มอย่างพอใจ “หลินว่าน ช่วงนี้คุณทำงานละเอียดรอบคอบขึ้นทุกที ดูท่าการดึงตัวคุณมาจากธนาคารจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดของผมจริง ๆ”
“ได้คำชมจากคุณเฉินแบบนี้ ความเหน็ดเหนื่อยตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็คุ้มแล้วค่ะ” หลินว่านยิ้มหวาน แววตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ปิดไม่มิด
การเดินทางไกลหลายร้อยกิโลเมตรติดต่อกัน ประกอบกับลมเย็นยามดึก ทำให้เฉินโม่รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย
เขาเปลี่ยนรองเท้า แล้วเดินขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสอง ก่อนผลักประตูห้องนอนหลักเข้าไป