เที่ยวบินจากจิงตู้มายังเมืองฉางหู่ มณฑลซี ลงจอดในยามดึก
เมื่อเฉินโม่หิ้วกระเป๋าเป้ด้วยมือข้างเดียว เดินออกจากอาคารผู้โดยสารในเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำ เขาก็เห็นภาพงดงามที่สะดุดตาจนยากจะละสายตาอยู่ตรงจุดรับผู้โดยสารที่โดดเด่นที่สุดแต่ไกล
วันนี้หลินว่านเห็นได้ชัดว่าแต่งตัวมาอย่างพิถีพิถัน
ผมยาวลอนอ่อน ๆ ปล่อยสยายลงบนไหล่ ใบหน้าสวยประณีตแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ภายใต้แสงไฟสว่างไสวราวกลางวันของสนามบิน ผิวของเธอขาวเนียนราวกับเครื่องเคลือบสีขาวไร้ตำหนิ
เสื้อโค้ตผ้าขนแพะแคชเมียร์เข้ารูปสีคากิขับเน้นรูปร่างสูงเพรียวและส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอให้ดูงดงามอย่างยิ่ง ด้านในสวมกระโปรงรัดสะโพกสีดำกับถุงน่องสีดำ รองเท้าส้นสูงสีดำเผยให้เห็นเรียวขายาวตรงที่เย้ายวนอย่างที่สุดภายใต้แสงไฟ
บรรดาผู้โดยสารชายที่เดินผ่านไปมาต่างเหลียวมองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงกับมีบางคนมัวแต่มองจนเกือบชนรถเข็นกระเป๋า
ทว่าพี่สาวคนสวยผู้เย็นชาที่ดูสูงส่งเกินเอื้อมในสายตาคนอื่น เวลานี้กลับมีแววคาดหวังเต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตากลมสวย
ทันทีที่เห็นเฉินโม่ปรากฏตัว สีหน้าเย็นชาของหลินว่านก็ละลายหายไปราวหิมะต้องแสงแดด
“คุณเฉิน!”
หลินว่านสวมรองเท้าส้นสูงวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาต้อนรับ พร้อมกลิ่นหอมอ่อนละมุนที่ลอยตามมา
เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าเฉินโม่ เธอก็ยื่นมือทั้งสองข้างไปรับกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่บนไหล่ของเขาอย่างเป็นธรรมชาติและว่าง่าย
“คุณเฉิน เดินทางมาเหนื่อยเลยนะคะ” หลินว่านโน้มตัวเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขณะมองเฉินโม่
เฉินโม่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นหอมละมุนที่เข้ามาใกล้ เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาหลายวันพลอยผ่อนคลายลงด้วย เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันไม่ได้บอกให้เธอรออยู่ที่อำเภอเจียงเฉิงหรือไง ทำไมถึงขับรถมาสนามบินฉางหู่เองตอนดึกดื่นแบบนี้ล่ะ”
“ฉันอยากเจอคุณเป็นคนแรกนี่คะ”
หลินว่านกะพริบตาอย่างขี้เล่น แววเขินอายวูบไหวอยู่ในดวงตา