ตอนนี้ ในห้องนอนเล็กห้องข้าง ๆ หลินว่านแนบตัวติดกับบานประตู หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เธอค่อย ๆ ไถลตัวลงนั่งบนพรมเนื้อนุ่ม กอดเสื้อผ้าชั้นในสีดำกองนั้นไว้แน่นราวกับมันเป็นเกราะกำบังความอับอายเพียงชิ้นเดียวที่เหลืออยู่
ถึงในห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่ความร้อนผ่าวบนใบหน้าของเธอกลับไม่ยอมจางลงเลย
“หลินว่านเอ๊ย หลินว่าน วันนี้เธอขายหน้าจนหมดท่าแล้วจริง ๆ!”
เธอวางหน้าผากพิงหัวเข่าอย่างหงุดหงิด แล้วส่งเสียงครางเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน
ในฐานะบัณฑิตหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการเงินแห่งมณฑลซี ทั้งยังเคยผ่านการฝึกงานที่ธนาคารหัวกั๋ว เธอเป็นคนเก่งที่ใคร ๆ มองว่าเย็นชา คล่องแคล่ว และรู้จักวางตัวมาโดยตลอด
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอดันก่อเรื่องน่าอายแบบนี้ต่อหน้าเจ้านายของตัวเอง
ทันใดนั้น ความคิดที่อันตรายอย่างยิ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้ร่างของหลินว่านเกร็งขึ้นทันที
เขาจะคิดไหมว่าฉันตั้งใจทำแบบนี้?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา หัวใจของหลินว่านก็กระตุกวูบ
เธอรู้ดีว่างานนี้มีความหมายกับเธอมากแค่ไหน ไม่ใช่แค่เพราะเงินเดือนสูงลิ่วเกินกว่าคนวัยเดียวกันจะเทียบได้ แต่ยังเป็นเพราะที่สตาร์เชนเทคโนโลยี ข้างกายเฉินโม่ เธอได้พบเวทีที่เหมาะกับตัวเองเป็นครั้งแรก
ถ้าเขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอมีเจตนาแอบแฝงเพราะเรื่องบ้า ๆ นี่ล่ะ...
หลินว่านซุกหน้าลงกับหัวเข่า ส่งเสียงครางอู้อี้อย่างกลัดกลุ้ม