“อันดับหนึ่งของทั้งเมือง!”
เสียงของหลิวเจี้ยนกั๋วเพิ่งจบลง ห้องเรียนสายวิทย์ชั้น ม.6/1 ก็ระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที
“โห คะแนนแบบนี้มนุษย์ทำได้จริงเหรอ?”
“คะแนนเต็ม 750 นี่แปลว่าหักไปแค่ 15 คะแนนเองไม่ใช่เหรอ?”
“ครั้งก่อนก็เว่อร์มากแล้วไม่ใช่เหรอ ครั้งนี้ยิ่งเว่อร์กว่าเดิมอีก?”
“ผมขอประกาศเลย ต่อไปพี่โม่ไม่ใช่เด็กเรียนเก่งแล้ว แต่เป็นช่องโหว่ของระบบสอบ!”
เสียงอุทานที่กลั้นไม่อยู่ดังระงมจากแถวหลังของห้องเรียน
หลินอวี่นั่งอยู่ใต้โต๊ะอาจารย์ ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ
ครั้งนี้เขาสอบได้ 665 คะแนน
ไม่ว่าจะเป็นรุ่นไหนของมัธยมหนึ่งประจำอำเภอ คะแนนระดับนี้ก็สูงพอให้อาจารย์ที่ปรึกษาหยิบไปชื่นชมได้ไม่รู้จบ
แต่เมื่อเทียบกับ 735 คะแนนของเฉินโม่แล้ว คะแนน 665 ของเขากลับไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะถูกพูดถึงแยกต่างหาก
ที่ทำให้เขาอึดอัดยิ่งกว่าคือครั้งนี้ซูชิงเหยียนสอบได้ 685 คะแนน
พูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่เพียงตามเฉินโม่ไม่ทัน แม้แต่ซูชิงเหยียนก็ยังยิ่งห่างจากเขาออกไปทุกที
หลิวเจี้ยนกั๋วหน้าแดงก่ำ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะอาจารย์เสียงดัง
“เงียบ! ดูสภาพพวกแกแต่ละคนสิ เหมือนไม่เคยเห็นโลกมาก่อน!”
ปากพูดอย่างนั้น แต่รอยยิ้มตรงมุมปากกลับกดไม่อยู่
“ครั้งนี้เฉินโม่เสียคะแนนวิชาภาษาจีนไป 5 คะแนน วิชารวมสายวิทย์เสียไป 10 คะแนน ส่วนคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษได้คะแนนเต็มทั้งหมด!”
พอประโยคนี้จบลง ห้องเรียนก็มีเสียงสูดหายใจเฮือกดังขึ้นอีกระลอก
คณิตศาสตร์เต็ม
ภาษาอังกฤษเต็ม
คะแนนแบบนี้เรียกว่าแค่ทำข้อสอบได้ดีไม่ได้แล้ว
นี่มันคือการโจมตีจากคนละมิติต่างหาก
ซูชิงเหยียนนั่งอยู่แถวหน้า นิ้วที่กำปากกาอยู่เกร็งขึ้นเล็กน้อย
ครั้งนี้เธอทุ่มสุดกำลังแล้ว และทำคะแนนได้ดีที่สุดตั้งแต่เข้าเรียนมัธยมปลาย
685 คะแนน
แต่ระหว่างเธอกับเฉินโม่ยังห่างกันถึง 50 คะแนนเต็ม ราวกับมีหุบเหวที่ข้ามไปไม่ได้ขวางอยู่
เด็กสาวเม้มริมฝีปากเบา ๆ ในใจไม่ได้รู้สึกอิจฉาเท่าไรนัก กลับเกิดความรู้สึกหมดแรงและสงสัยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
คนคนนี้ยังซ่อนอะไรไว้อีกมากแค่ไหนกันแน่?
“อันดับสอง ซูชิงเหยียน คะแนนรวม 685 คะแนน อันดับที่สิบห้าของทั้งเมือง!”
หลิวเจี้ยนกั๋วประกาศต่อ