เช้าวันรุ่งขึ้น
สำนักงานคมนาคมอำเภอ
ซูสือเชาเพิ่งเดินเข้ามาในสำนักงาน เลขานุการก็อุ้มแฟ้มเอกสารกองหนึ่งเดินตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“หัวหน้าซูครับ นี่คือแผนปรับปรุงถนนชั่วคราวฝั่งตะวันออกที่สำนักงานประชาคมอำเภอเพิ่งส่งมา รองนายอำเภอหวังต้องการร่างแรกภายในสิบโมงเช้าวันนี้ครับ”
ซูสือเชารับแฟ้มมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ฝั่งตะวันออก
ข่าวเรื่องเหมืองทองคำแพร่ไปในวงแคบ ๆ ภายในระบบคณะกรรมการพรรคอำเภอแล้ว
สำนักงานคมนาคมรับผิดชอบการขยายถนนชั่วคราวระหว่างเขตเหมืองฝั่งตะวันออกกับถนนสายหลักเข้าสู่อำเภอ รวมถึงการวางแผนเส้นทางขนส่งในระยะต่อไป
มองเผิน ๆ นี่ก็เป็นเพียงโครงการก่อสร้างถนนประกอบทั่วไปโครงการหนึ่ง
แต่ซูสือเชารู้ดีว่า ใครได้สิทธิ์มีเสียงในโครงการนี้ คนนั้นก็เท่ากับได้จับชีพจรทางเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดของอำเภอเจียงเฉิงในช่วงหลายปีข้างหน้าไว้ก่อนใคร
เขาเปิดดูหน้าแรก
หน่วยงานเจ้าของโครงการ: บริษัทเหมืองซิงซิน
ผู้ถือหุ้นหลัก: สตาร์เชนเทคโนโลยี กลุ่มหลงซิน
เมื่อเห็นคำว่า “สตาร์เชนเทคโนโลยี” สายตาของซูสือเชาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เมื่อคืนเขาให้คนรู้จักช่วยสืบข่าวมาแล้ว
สตาร์เชนเทคโนโลยีเป็นบริษัทที่เพิ่งผุดขึ้นมาในอำเภอเจียงเฉิงเมื่อไม่นานนี้
มีกระแสเงินสดในบัญชีมหาศาล ลงทุนแต่ละครั้งก็ทุ่มไม่อั้น เริ่มจากลงทุนในบริษัทเต้อเอ้อเทคโนโลยีที่ชานเมืองทางใต้ ต่อด้วยซื้อกิจการบริษัทอสังหาริมทรัพย์เฟยอวี่ และตอนนี้ยังเข้าครอบครองเหมืองทองชานเมืองตะวันออกในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่
ส่วนผู้รับผิดชอบตัวจริงเบื้องหลังบริษัทนั้น แซ่เฉินจริง ๆ
อายุน้อยจนเหลือเชื่อ
“หัวหน้าซูครับ?”
เลขานุการเห็นเขาเหม่อไป จึงเอ่ยเตือนเบา ๆ
ซูสือเชาได้สติ ปิดแฟ้มเอกสาร แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “แจ้งหัวหน้าแผนกวางแผน แผนกก่อสร้าง และแผนกการเงิน เก้าโมงประชุม ถนนฝั่งตะวันออกเส้นนี้ห้ามทำแค่ปรับปรุงถนนชนบทธรรมดา”
เลขานุการชะงัก “แล้วให้ยึดมาตรฐานอะไรครับ”