กวนหลานอวี่จิง วิลล่าหลังที่ 16
ราตรีมืดมิดลงอย่างสมบูรณ์แล้ว
ภายในห้องหนังสือ แสงไฟสีเหลืองอุ่นสาดลงบนโต๊ะเขียนหนังสือไม้แดง เฉินโม่เพิ่งคุยกับหลินว่านเสร็จ
เอกสารผลักดันโครงการเหมืองทองชานเมืองตะวันออกที่จะยื่นให้อำเภอพรุ่งนี้ หลินว่านจัดการไปได้เกือบเรียบร้อยแล้ว
ข้อบังคับของบริษัทเหมืองซิงซิน หนังสือรับรองความน่าเชื่อถือของสตาร์เชนเทคโนโลยี คุณสมบัติด้านการก่อสร้างของกลุ่มหลงซิน กรอบการเข้าซื้อกิจการของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เฟยอวี่ ตลอดจนแผนปฏิบัติตามกฎระเบื้องต้นเกี่ยวกับรายได้จากอุตสาหกรรมท้องถิ่น 15% ทั้งหมดถูกเธอแยกหมวดหมู่ใส่แฟ้มเอกสารไว้เรียบร้อย
ต้องยอมรับว่าความสามารถในการทำงานของหลินว่านทำให้เฉินโม่พอใจขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้หญิงคนนี้ค่อย ๆ เปลี่ยนจากผู้ช่วยส่วนตัว กลายเป็นผู้บริหารที่สามารถรับผิดชอบงานใหญ่ได้ด้วยตัวเองอย่างแท้จริง
เฉินโม่เอนหลังพิงเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
กลางวันเพิ่งเข้าร่วมการประชุมปิดประตูของคณะกรรมการพรรคอำเภอ ตกกลางคืนยังต้องคอยจับตาความผันผวนของสถานะซื้อขายดอลลาร์สหรัฐเทียบกับรูเบิลในบัญชีต่างประเทศ
แม้เขาจะรู้ว่าแนวโน้มใหญ่ไม่มีทางผิด แต่เมื่อมีสถานะซื้อขายเงินตราต่างประเทศที่มีมูลค่าตามหน้าสัญญาเกือบเก้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐวางอยู่ตรงหน้า ต่อให้ผันผวนเพียงเล็กน้อย กำไรขาดทุนบนบัญชีก็เป็นตัวเลขที่คนทั่วไปจินตนาการไม่ถึงตลอดชีวิต
ความรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้มากพอจะทำให้ใครก็ตามเสพติดได้
และมากพอจะขึงประสาทของคนให้ตึงจนถึงขีดสุดได้เช่นกัน
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เฉินโม่หยิบขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ
ข้อความคิวคิว
ซูชิงเหยียน: เฉินโม่ วันนี้นายไปไหนมา
เมื่อเห็นข้อความนี้ เฉินโม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่ความประหลาดใจ แต่เป็นความขบขัน
ซูชิงเหยียนแทบไม่เคยเป็นฝ่ายถามความเคลื่อนไหวของเขาก่อน
ภายนอกสาวน้อยคนนี้ดูเย็นชาและหยิ่งทะนง ต่อให้ในใจอยากรู้อยากเห็นแทบแย่ ก็ยังชอบห่อหุ้มคำถามไว้ด้วยท่าทีทำนองว่า “ฉันแค่ถามเล่น ๆ” อยู่เสมอ
จู่ ๆ มาถามตรง ๆ แบบนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เกิดขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ