วันที่โต้วอินเปิดตัว อำเภอเจียงเฉิงก็มีฝนตกปรอย ๆ ลงมาครั้งหนึ่ง
สิบโมงเช้า
จางหนานโทรมา เสียงแหบเล็กน้อย
“คุณเฉิน เปิดตัวแล้วครับ”
เฉินโม่กำลังนั่งอยู่ในห้องหนังสือ ไล่ดูสรุปข้อผิดพลาดหลังการสอบแบบจำลองระดับจังหวัด เมื่อได้ยินดังนั้นก็วางปากกาลง
“ข้อมูลเป็นยังไงบ้าง”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
จากนั้นเสียงของจางหนานที่พยายามข่มความตื่นเต้นไว้ก็ดังขึ้น
“ดีกว่าที่คาดไว้มากครับ”
“หลังจากส่งรหัสเชิญชุดแรกไปยังวิทยาเขต การแพร่กระจายก็รวดเร็วมาก มหาวิทยาลัยกับโรงเรียนมัธยมหลายแห่งในเมืองเอกมณฑล เจียงเฉิง และฉางหู เริ่มอัปโหลดวิดีโอกันเองแล้วครับ”
“โดยเฉพาะเทมเพลตแต่งตัวเปลี่ยนลุคในสามวินาทีกับเต้นในหอพัก แพร่กระจายเร็วมากครับ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมอีกประโยค
“เซิร์ฟเวอร์รับภาระหนักกว่าที่เราคาดไว้ครับ”
เฉินโม่ยิ้ม
“รับภาระหนักก็ดีแล้ว”
“ไม่ใช่เรื่องดีไปเสียทั้งหมดค่ะ” จางหนานขยี้หัวคิ้ว “ทีมเทคนิคบ่นกันระงมแล้ว ระบบแนะนำยังทำงานได้ไม่ราบรื่นเต็มที่ เนื้อหาหลายอย่างกระจายไปไม่ตรงกลุ่มเป้าหมาย แต่เวลาที่ผู้ใช้อยู่ในแอปกลับเกินกว่าที่คาดไว้แล้วค่ะ”
“เฉลี่ยเท่าไหร่”
“ผู้ใช้หลักกลุ่มแรก ใช้งานเกินวันละสี่สิบนาทีค่ะ”
ปลายนิ้วของเฉินโม่เคาะโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ตัวเลขนี้ถือว่าดีมากแล้ว พิษของวิดีโอสั้นเริ่มแสดงฤทธิ์ให้เห็นเป็นครั้งแรก
“ขยายระบบต่อไป แล้วเริ่มการแข่งขันท้าทายในวิทยาเขตให้เร็วขึ้น”
“อย่าเพิ่งรีบเผางบซื้อผู้ใช้ทั่วประเทศ เจาะเมืองที่มีคนหนุ่มสาวหนาแน่นให้ได้ก่อน”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
ปลายสายมีเสียงแป้นพิมพ์ดังขึ้น ก่อนจะมีใครตะโกนว่า “ล่มอีกแล้ว!”
เธอสบถเสียงเบา แล้วพูดกับเฉินโม่ว่า “คุณเฉิน ฉันขอไปจัดการเซิร์ฟเวอร์ก่อนนะคะ”